dit ‘i’m one of those monsters numb with grace’ weerspiegelt de meer verfijnde studio techniek met een immense live sound die fear falls burning man dirk serries creëerde in 2006. ook deze cd is een heruitgave van een eerdere en haast onmiddellijk uitverkochte vinylplaat.
net als bij ‘the carnival of ourselves’ (lees elders de review), hangt er aan deze herziene release een uit de kluis opgeduikeld bonusnummer vast getiteld ’dead wisdom’. nieuwe kunstfoto’s van de hand van martina verhoeven schitteren in eenvoud als de nieuwe cover art. de meer dan vierendertig minuten durende toegift bouwt heel langzaam op en stuurt de luisteraar in een neerwaartse spiraal naar een stille eenzame plek waar je jezelf in opperste concentratie tot totale rust kan wiegen. het nummer had een op eigen poten staande cd kunnen zijn. al staat de uiterst gelimiteerde plaat in je kast, ik kan niet anders concluderen dat deze heruitgave van tonefloat dubbel en dik de moeite waard is om aan te schaffen.
source: lords of metal
tf063, a review (3)
toen rond 2005 een zekere dirk serries onder de naam fear falls burning maar liefst acht platen maakte binnen een jaar, had niemand kunnen verwachten dat een man met zijn gitaar, zijn delay en echo techniek zou uitgroeien tot het fenomeen wat fear falls burning vandaag de dag is geworden. de postmoderne krautrock geïnspireerde soundscapes vol tingeltjes en tangeltjes, met een soms fikse drone eronder, zou het handelsmerk worden van fear falls burning.
‘the carnival of ourselves’ was de tweede plaat, slechts op vinyl verkrijgbaar, en was binnen de kortste keren uitverkocht. het klinkt nog steeds als de rauwe en nog niet geraffineerde en verfijnde stijl die we kennen als fear falls burning, maar de muziek is hallucinerend en haast als een tantra te voelen en te ervaren. boordenvol boze en verloren geesten die spookachtige beelden opgeroepen door de ijzige kosmische klanken. de vraag naar een tweede persing van het vinyl werd genegeerd, de erfenis intact latend. maar na jaren buigt men toch het hoofd en besloten men om deze opnames toe te vertrouwen aan het gelimiteerde leven van de zilveren cd schijf. maar niet zomaar. uit dezelfde periode heeft men een opname opgegraven die maar liefst achtentwintig minuten duurt en toegevoegd aan de twee nummers ‘19:19’ en ’19:54’ . dit ‘and the land torn down’ moet naast de subliem herziene foto cover voldoende zijn om de cd aan te schaffen, ook al prijkt de lp versie in je collectie. een terechte gedachte! het is een mysterieuze dikke dichte mist die opgetrokken wordt en waar voldoende tijd voor wordt genomen om met ongekende horrorachtige drone je haren te doen rijzen in ijzingwekkende weerzin die stil schreeuwt om meer. Als echte vinylfanaat kan ik niets anders zeggen dat deze cd een meer dan heerlijke en haast verplichte aanschaf is voor de echte drone doom liefhebbers.
source: lords of metal
‘the carnival of ourselves’ was de tweede plaat, slechts op vinyl verkrijgbaar, en was binnen de kortste keren uitverkocht. het klinkt nog steeds als de rauwe en nog niet geraffineerde en verfijnde stijl die we kennen als fear falls burning, maar de muziek is hallucinerend en haast als een tantra te voelen en te ervaren. boordenvol boze en verloren geesten die spookachtige beelden opgeroepen door de ijzige kosmische klanken. de vraag naar een tweede persing van het vinyl werd genegeerd, de erfenis intact latend. maar na jaren buigt men toch het hoofd en besloten men om deze opnames toe te vertrouwen aan het gelimiteerde leven van de zilveren cd schijf. maar niet zomaar. uit dezelfde periode heeft men een opname opgegraven die maar liefst achtentwintig minuten duurt en toegevoegd aan de twee nummers ‘19:19’ en ’19:54’ . dit ‘and the land torn down’ moet naast de subliem herziene foto cover voldoende zijn om de cd aan te schaffen, ook al prijkt de lp versie in je collectie. een terechte gedachte! het is een mysterieuze dikke dichte mist die opgetrokken wordt en waar voldoende tijd voor wordt genomen om met ongekende horrorachtige drone je haren te doen rijzen in ijzingwekkende weerzin die stil schreeuwt om meer. Als echte vinylfanaat kan ik niets anders zeggen dat deze cd een meer dan heerlijke en haast verplichte aanschaf is voor de echte drone doom liefhebbers.
source: lords of metal
tf080
a last minute invitation to perform at the whatbar #4 blog event in the hague resulted in an impromptu drone piece extending dirk serries' microphonics concept into more epic and harmonic territory. significantly less straightforward than the music on his debut album, the twenty-two minutes of microphonics vi are built upon subtle shifts and intricate thematic ideas. listening back to the recording, captured straight to tape by olivier nijs during the event, tonefloat and dirk serries decided to release the performance in its pure state and as a snapshot of this singular moment in time offering a promising glimpse of future volumes in this ongoing series of guitar resonances.
microphonics vi will be published on may 23, as a one-sided album. pressed in a limited edition of one hundred copies each on gold, silver and white vinyl.
microphonics vi can be pre-ordered from the tonefloat store.
microphonics vi will be published on may 23, as a one-sided album. pressed in a limited edition of one hundred copies each on gold, silver and white vinyl.
microphonics vi can be pre-ordered from the tonefloat store.
tf016, a review (14)
lange tijd geleden bezocht ik een uitverkocht concert van porcupine tree in uden. in hun voorprogramma speelde the use of ashes, een bandje uit nijmegen waarvan ik nog nooit had gehoord, maar hun muziek was zo magisch en psychedelisch dat ik ter plekke een erg dure gelimiteerde dubbel lp kocht. het was een mengeling van folky, dromerige liedjes à la oude pink floyd, pure electronische Muziek (met oude, analoge synthesizers en zelfs een mellotron) en electrische gitaren, bij tijd en wijle voortgestuwd door een dampende en stampende drumcomputer.
later bleek dat deze tweemansband, bestaande uit maarten scherrenburg en peter van vliet, in een vorig leven als mekanik kommando ook al drie langspeelplaten had gemaakt met een vergelijkbaar muzikaal idioom. door de jaren heen heb ik ze gevolgd, en na the castle of fair welcome (1988), the use of ashes (1990 - een japanse heruitgave van de vorige plaat met bonustracks), firetree (1996) en albion moonlight (1998) werd het geduld van de fans danig op de proef gesteld. de release van hun nieuwe album (toen nog ice geheten) werd in 2001 al aangekondigd, maar het bleek een geplaagd project te zijn. talloze malen waren er onverklaarbare rampen (falende apparatuur, verdwenen computerbestanden, vallende luidsprekers). maar uiteindelijk bleek het wachten meer dan de moeite waard, want in oktober 2004 was daar dan ice 67.
en al bij de eerste draaibeurt bleek dat de muziek van the use of ashes duidelijk was opgeschoven in de richting die al op albion moonlight was ingeslagen: wat meer gitaar-georiënteerde psychedelische krautrock. denk aan neu! en can, maar ook aan oude kraftwerk en tangerine dream. vooruit dan, nog een paar referenties: nick drake en syd barrett vanwege de zang en de teksten. dit alles is aaneen gesmeed tot een zeer herkenbaar eigen geluid. de negen dromerige tracks worden gekenmerkt door een diep en gelaagd geluid, vol prachtige melodieuze en technische vondsten, de 'motorik'-achtige drumpatronen, en de enigszins vlakke, steeds zwaar electronisch vervormde ijle zang van peter van vliet. de opnamekwaliteit is voorbeeldig, en met een speelduur van 44 minuten en 44 seconden is er duidelijk gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. dat neemt niet weg dat twintig extra minuten van hetzelfde nivo wat mij betreft best had gemogen. maar kennelijk dwingt de charmant-eigenzinnige houding van the use of ashes tot een afgerond geheel dat bij gelegenheid ook best nog eens op vinyl zou kunnen verschijnen.
gelukkig is er ten langen leste een grotere independent platenmaatschappij gevonden, waardoor deze cd aanmerkelijk gemakkelijker te verkrijgen is dan de voorgaande. liefhebbers van de hierboven genoemde artiesten wil ik van harte aanraden deze cd een kans te geven, maar ook andere liefhebbers van electronische muziek moeten zich niet laten afschrikken door het wat grotere aandeel gitaar op deze plaat. want the use of ashes blijkt eens te meer één van de best bewaarde muzikale geheimen van nederland te zijn.
source: listening principles
later bleek dat deze tweemansband, bestaande uit maarten scherrenburg en peter van vliet, in een vorig leven als mekanik kommando ook al drie langspeelplaten had gemaakt met een vergelijkbaar muzikaal idioom. door de jaren heen heb ik ze gevolgd, en na the castle of fair welcome (1988), the use of ashes (1990 - een japanse heruitgave van de vorige plaat met bonustracks), firetree (1996) en albion moonlight (1998) werd het geduld van de fans danig op de proef gesteld. de release van hun nieuwe album (toen nog ice geheten) werd in 2001 al aangekondigd, maar het bleek een geplaagd project te zijn. talloze malen waren er onverklaarbare rampen (falende apparatuur, verdwenen computerbestanden, vallende luidsprekers). maar uiteindelijk bleek het wachten meer dan de moeite waard, want in oktober 2004 was daar dan ice 67.
en al bij de eerste draaibeurt bleek dat de muziek van the use of ashes duidelijk was opgeschoven in de richting die al op albion moonlight was ingeslagen: wat meer gitaar-georiënteerde psychedelische krautrock. denk aan neu! en can, maar ook aan oude kraftwerk en tangerine dream. vooruit dan, nog een paar referenties: nick drake en syd barrett vanwege de zang en de teksten. dit alles is aaneen gesmeed tot een zeer herkenbaar eigen geluid. de negen dromerige tracks worden gekenmerkt door een diep en gelaagd geluid, vol prachtige melodieuze en technische vondsten, de 'motorik'-achtige drumpatronen, en de enigszins vlakke, steeds zwaar electronisch vervormde ijle zang van peter van vliet. de opnamekwaliteit is voorbeeldig, en met een speelduur van 44 minuten en 44 seconden is er duidelijk gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. dat neemt niet weg dat twintig extra minuten van hetzelfde nivo wat mij betreft best had gemogen. maar kennelijk dwingt de charmant-eigenzinnige houding van the use of ashes tot een afgerond geheel dat bij gelegenheid ook best nog eens op vinyl zou kunnen verschijnen.
gelukkig is er ten langen leste een grotere independent platenmaatschappij gevonden, waardoor deze cd aanmerkelijk gemakkelijker te verkrijgen is dan de voorgaande. liefhebbers van de hierboven genoemde artiesten wil ik van harte aanraden deze cd een kans te geven, maar ook andere liefhebbers van electronische muziek moeten zich niet laten afschrikken door het wat grotere aandeel gitaar op deze plaat. want the use of ashes blijkt eens te meer één van de best bewaarde muzikale geheimen van nederland te zijn.
source: listening principles
tf059, a review (16)
sand snowman is an alias of the artist sand, and two way mirror would have to be my favourite release of his. with guest vocals by steven wilson, jason ninnis and moonswift, there is quite a bit of variety to it, with instruments and style variety galore. at times if is full on folk, at other times its ‘minimalist rock’ while at others it is some odd mixture of folk, neoclassical and ambient music.
‘the butcher's hook’ starts with some haunting acoustic picking, sometimes sounding as if the notes were playing in reverse. slowly, more and more elements are added, including some animalistic ‘ohh hah’ vocal work as the tone is set perfectly to match the title of the opening track, until the ethereal and dangerous vocals of moonswift enter the fray. they aren’t the type to pierce the soul but is rather the type that i would envision a hostile supernatural being possessed. the lines ‘sliced, and diced and cut’ which lead into a sounds i can’t identify (for an acoustic instrument) is just chilling, before the piece becomes a bit more ‘hearty’ with bass coming into action, as well as some light organ work and children’s voices. the song just captures a particularly chilling mood that offers a great experience. the last minute is purely guitar and mandolin work, which carries the temper throughout, and the experimental nature of the sounds in these last few minutes are a treat, and on the whole make this an awesome opening track.
‘i spy’ is s similarly structured piece, with a slow guitar riff driving the piece before moonswift and jason ninnis add their vocals to the piece. it is all fairly calm before the singers take off at the line, ‘devil at the back door’. it still doesn’t become terribly loud, but more vocally structured to what mainstream music listeners expectations are. it’s only a short piece, but it is still fairly good, and only adds to the disposition with an overall chanting/summoning sentiment. ‘faded flowers’ is a faster paced, more ‘traditional’ folk sound with some fairly simple guitar strumming and layering with wilson’s inherently british voice, but it doesn’t carry the same temperament, which is a shame because i was quite enjoying it. the mood has changed from dangerous to nonchalant, but it does have some good electronic backing, which is a nice deviation from the purely acoustic sound. i have no idea how this bloke makes some of these noises, but on every listen you find something new that intrigues you, which i love in music.
‘a vision on the green’ sounds like it could go either way at the very beginning. the quiet guitar work is initially surrounded by a groaning sound, only to be replaced gradually with bird chirps and eventually some woodwind instruments. it still exactly the most upbeat or positive sound possible with this combination of instruments, but it isn’t quite as dark as the initial two tracks. the violin is also a treat, with an almost squiggling repetitive nature to it. at the end of the song it becomes more aggressive, with louder and faster guitar picking and that same haunting groan surrounding the piece again. this sort of leads into the next track, ‘matryoshka, muse Of misrule’ which continues the faster paced picking, but in the end i can’t really articulate the way i feel about the track. it just seems disjointed, as if it’s a bit lost in itself. at less than 2 minutes in length, it isn’t necessarily a bad thing to have a little bit of ‘calmed chaos’ but i can’t quite say if i like the track or not.
‘mirrors’ is by far the longest track on the album, which is to its detriment at times. the track opens with some foreboding signs as we travel into a dark underworld, curious but not quite knowing what the results of our trip will be. the faint violin streams in an out, never sounding like it is played to perfection, having an incessant squeak to it. the piece picks up with the introduction to some heavy electric organ and electric guitar playing, but it still isn’t at the forefront of the track, reverberating from the depths before it all quietens. the remaining instrument is a solemn and simple piano performance. the haunting backing floats in and out, same with the electronic guitar work. nothing attacks you until the key strikes at the piano become more prominent, and even when you think an eruption of noise is going to happen, it all composes itself once again. there are noises introduced at random intervals which are a pleasure to try and grab out and identify. it finally changes tone when a deep bass line becomes out-standing as well as some light drumming. it’s almost as if you stepped from the depths of hell into a seedy little side bar, and everything remains unknown and foreign to the listener, as you can never have your back to anyone for too long for fear of your own safety. as quickly as we stepped into this world, we step out again and some quaint choir work enters the background with the piano work once again. i love the grinding sounds in the background (just wanted to point that out) as we exit the world, not knowing if we are better for the experience or not.
‘riverrun’ is a needed change from the darkness into another mysterious world that isn’t quite as ominous as the last. wilson is present once again which waft around the instrumentation in a casual manner. it isn’t quite as nice as other tracks, but it is a break that was required. ‘neurotic zoo’ carries on the basic guitar riff whilst adding some rock-ish structure with a deep driving bass line and some basic drumming. i think it’s safe to say i really dislike this track in the whole scheme of things.
the album ends on a high note with ‘kites’, as a serenity returns to the album. it envelops the dark atmosphere from the beginning the album, and although at times it is a bit similar to mirrors, it is nonetheless a beautiful track.
to be honest, i disliked a lot of the album when i first chucked it on. it seemed clunky, i didn’t like the vocals and i wasn’t huge on the overt similarities between songs. however, when review time rolled around, i found myself loving most of the tracks as they went on. they were nothing outstanding or pioneering but they maintained a great atmosphere in different ways than i normally experience. i even had to go through it again to see if i actually did like it that much. i don’t want to be overly generous knowing my opinion on it changed so drastically so quickly, but you can’t replace simply enjoying an album with technical prowess. there is a bonus cd out there as well in some versions if interested.
source: music banter
‘the butcher's hook’ starts with some haunting acoustic picking, sometimes sounding as if the notes were playing in reverse. slowly, more and more elements are added, including some animalistic ‘ohh hah’ vocal work as the tone is set perfectly to match the title of the opening track, until the ethereal and dangerous vocals of moonswift enter the fray. they aren’t the type to pierce the soul but is rather the type that i would envision a hostile supernatural being possessed. the lines ‘sliced, and diced and cut’ which lead into a sounds i can’t identify (for an acoustic instrument) is just chilling, before the piece becomes a bit more ‘hearty’ with bass coming into action, as well as some light organ work and children’s voices. the song just captures a particularly chilling mood that offers a great experience. the last minute is purely guitar and mandolin work, which carries the temper throughout, and the experimental nature of the sounds in these last few minutes are a treat, and on the whole make this an awesome opening track.
‘i spy’ is s similarly structured piece, with a slow guitar riff driving the piece before moonswift and jason ninnis add their vocals to the piece. it is all fairly calm before the singers take off at the line, ‘devil at the back door’. it still doesn’t become terribly loud, but more vocally structured to what mainstream music listeners expectations are. it’s only a short piece, but it is still fairly good, and only adds to the disposition with an overall chanting/summoning sentiment. ‘faded flowers’ is a faster paced, more ‘traditional’ folk sound with some fairly simple guitar strumming and layering with wilson’s inherently british voice, but it doesn’t carry the same temperament, which is a shame because i was quite enjoying it. the mood has changed from dangerous to nonchalant, but it does have some good electronic backing, which is a nice deviation from the purely acoustic sound. i have no idea how this bloke makes some of these noises, but on every listen you find something new that intrigues you, which i love in music.
‘a vision on the green’ sounds like it could go either way at the very beginning. the quiet guitar work is initially surrounded by a groaning sound, only to be replaced gradually with bird chirps and eventually some woodwind instruments. it still exactly the most upbeat or positive sound possible with this combination of instruments, but it isn’t quite as dark as the initial two tracks. the violin is also a treat, with an almost squiggling repetitive nature to it. at the end of the song it becomes more aggressive, with louder and faster guitar picking and that same haunting groan surrounding the piece again. this sort of leads into the next track, ‘matryoshka, muse Of misrule’ which continues the faster paced picking, but in the end i can’t really articulate the way i feel about the track. it just seems disjointed, as if it’s a bit lost in itself. at less than 2 minutes in length, it isn’t necessarily a bad thing to have a little bit of ‘calmed chaos’ but i can’t quite say if i like the track or not.
‘mirrors’ is by far the longest track on the album, which is to its detriment at times. the track opens with some foreboding signs as we travel into a dark underworld, curious but not quite knowing what the results of our trip will be. the faint violin streams in an out, never sounding like it is played to perfection, having an incessant squeak to it. the piece picks up with the introduction to some heavy electric organ and electric guitar playing, but it still isn’t at the forefront of the track, reverberating from the depths before it all quietens. the remaining instrument is a solemn and simple piano performance. the haunting backing floats in and out, same with the electronic guitar work. nothing attacks you until the key strikes at the piano become more prominent, and even when you think an eruption of noise is going to happen, it all composes itself once again. there are noises introduced at random intervals which are a pleasure to try and grab out and identify. it finally changes tone when a deep bass line becomes out-standing as well as some light drumming. it’s almost as if you stepped from the depths of hell into a seedy little side bar, and everything remains unknown and foreign to the listener, as you can never have your back to anyone for too long for fear of your own safety. as quickly as we stepped into this world, we step out again and some quaint choir work enters the background with the piano work once again. i love the grinding sounds in the background (just wanted to point that out) as we exit the world, not knowing if we are better for the experience or not.
‘riverrun’ is a needed change from the darkness into another mysterious world that isn’t quite as ominous as the last. wilson is present once again which waft around the instrumentation in a casual manner. it isn’t quite as nice as other tracks, but it is a break that was required. ‘neurotic zoo’ carries on the basic guitar riff whilst adding some rock-ish structure with a deep driving bass line and some basic drumming. i think it’s safe to say i really dislike this track in the whole scheme of things.
the album ends on a high note with ‘kites’, as a serenity returns to the album. it envelops the dark atmosphere from the beginning the album, and although at times it is a bit similar to mirrors, it is nonetheless a beautiful track.
to be honest, i disliked a lot of the album when i first chucked it on. it seemed clunky, i didn’t like the vocals and i wasn’t huge on the overt similarities between songs. however, when review time rolled around, i found myself loving most of the tracks as they went on. they were nothing outstanding or pioneering but they maintained a great atmosphere in different ways than i normally experience. i even had to go through it again to see if i actually did like it that much. i don’t want to be overly generous knowing my opinion on it changed so drastically so quickly, but you can’t replace simply enjoying an album with technical prowess. there is a bonus cd out there as well in some versions if interested.
source: music banter
tf067, tf068, a review
and we continue the guitar theme, though not the blue theme, with the new release by bass communion aka porcupine tree aka steve wilson. himself an accomplished, and these days quite successful artist, wilson brings us this new, lavishly packed (though unfortunately pressed on black vinyl, not blue), double lp with bonus 10 inch record (exclusive to this release). the full set retails at 30 euros. i have to admit i'm not a wilson/bass communion fanatic, so this record is my initiation to his music. the heavy vinyl (180 grams) plays great and the sepia tinted cover featuring japanese photos of ww ii scenes looks fittingly moody. it is therefore a bit of a disappointment that the actual music doesn't quite live up to its packaging. consisting of a re-release of an album previously released on important records (though you wouldn't know from the very sparse information on the cover, which simply states "guitar pieces recorded by steve wilson on location between 14-17 february 2008"), this album features 4 (extended) side long tracks. the first one, molotov 1502, consists of a continuing single harsh sound that could be a heavily filtered guitar, but could also be anything else. it goes on without much development for 20 very long minutes. side two glacial 1602 fares much better, here wilson employs what sounds like an e-bow with long attack and decay to make his sounds. this is a much quieter, reflecting piece and nice to listen to, even though this too knows little progress. side three's corrosive 1702 sounds, well, corrosive and has the same harsh atmosphere as side one and a fade out that takes minutes. however, the real beauty of this record is hidden on side four's haze 1402. the 26+ (!) minutes of soft sounds on offer here are soothing and beautiful, and form a tranquil and immersive soundscape. by far the best track on the record. the free bonus 10 inch album contains two tracks; 'haze shrapnel' by steve wilson and a remix of said track by freiband (frans de waard). the original is much like the quieter bits of the 2lp set. nice and friendly. the same goes for the remix, which sounds close to the original track. i have to admit i'm a bit disappointed by this release. there is some great music to listen to (like haze 1402 and the bonus 10 inch), but i seriously wonder how often i would listen to this album. perhaps i'm being too harsh on wilson, it is just that i had expected more from the man, but then again, i'm unfamiliar with his other work, so this might just be a weaker brother or his music might just not be for me.
tf063, tf064, a review (2)
de avond voordat we vertrokken uit turkije moesten we noodgedwongen wel een stuk eerder naar bed gaan dan we de avonden tevoren gedaan hadden. om 1:30 uur zou namelijk de bus vertrekken van ons superbe hotel om ons te droppen voor een hele vroege vlucht richting nederland. normaal heb ik geen enkele probleem met in slaap komen, geef me een bed en ik slaap. als ik echter uitgerust ben (en dat ben ik al snel en al helemaal na een week weinig tot niets doen) dan heb ik moeite met in slaap komen. Helemaal als er beneden in de lobby van het hotel nog veelvuldig aan het schap besteld wordt en de stemming alsmaar joliger en luidruchtiger wordt. ik wil niet weten wat voor kabaal er in het hoogseizoen onder de drempels door de kamers in dendert. gelukkig zijn ipod's ook hiervoor het ideale medicijn en had ik me ook hierop zorgvuldig voorbereid.
voor vertrek vielen namelijk twee heruitgaven van fear falls burning in de brievenbus en de laatste regels van het begeleidend schrijven waren niet voor niets: thirty-four minutes of subcutaneous feedback hum lead the listener down a spiral staircase into a place of deep calm and tantric concentration. daar maakte ik dus met liefde gebruik van, al liggend op de slaapbank. de ellende is alleen dat ik, zo in het donker liggend luisterend, de minimale drones en het gitaarspel op beide cd's zo boeiend vond, dat ze me niet zoals gehoopt rustig in slaap zouden wiegen zoals ze bij mijn middagdutje in de zon wel deden. ik ging steeds geconcentreerder liggen luisteren. eigenlijk zou ik dan ook van zowel i'm one of those monsters numb with grace als van the carnival of ourselves heel graag de vinylversie willen hebben om ze thuis te draaien, maar die zijn al tijden uitverkocht. ik vind het wel prijzenswaardig dat tonefloat en fear falls burning's baas dirk serries de verleiding hebben kunnen weerstaan om een herpersing uit te brengen en het houden bij twee re-releases op cd met naast de oorspronkelijke twee tracks (met een titel die gelijk is aan de lengte van de tracks) op beide nog een bonustrack van bijna (op the carnival of ourselves) en ruim (op i'm one of those monsters numb with grace) een half uur.
source: fileunder
voor vertrek vielen namelijk twee heruitgaven van fear falls burning in de brievenbus en de laatste regels van het begeleidend schrijven waren niet voor niets: thirty-four minutes of subcutaneous feedback hum lead the listener down a spiral staircase into a place of deep calm and tantric concentration. daar maakte ik dus met liefde gebruik van, al liggend op de slaapbank. de ellende is alleen dat ik, zo in het donker liggend luisterend, de minimale drones en het gitaarspel op beide cd's zo boeiend vond, dat ze me niet zoals gehoopt rustig in slaap zouden wiegen zoals ze bij mijn middagdutje in de zon wel deden. ik ging steeds geconcentreerder liggen luisteren. eigenlijk zou ik dan ook van zowel i'm one of those monsters numb with grace als van the carnival of ourselves heel graag de vinylversie willen hebben om ze thuis te draaien, maar die zijn al tijden uitverkocht. ik vind het wel prijzenswaardig dat tonefloat en fear falls burning's baas dirk serries de verleiding hebben kunnen weerstaan om een herpersing uit te brengen en het houden bij twee re-releases op cd met naast de oorspronkelijke twee tracks (met een titel die gelijk is aan de lengte van de tracks) op beide nog een bonustrack van bijna (op the carnival of ourselves) en ruim (op i'm one of those monsters numb with grace) een half uur.
source: fileunder
tf059, a review (15)
sand snowman: ambient, avant-garde, een snufje folk. een stille geest die, moederziel alleen in hartje londen, muzikaal tegengas lijkt te willen geven aan de hectiek, het lawaai, het broeierige en de viezigheid van de moderne stad. zijn wapens bestaan uit een arsenaal aan vaak niet-alledaagse instrumenten, en onorthodoxe manipulaties daarvan. two way mirror (tonefloat), de derde full-length van deze cult-kunstenaar, intrigeert niet door hoogstaande composities, maar door sfeer. klanktapijten, schilderachtige schetsen vaak, opgebouwd uit soundscapes die net dat fascinerende beetje anders klinken, die je meenemen op een mystieke, muzikale odyssee of je lieflijk in hun troostende armen in slaap wiegen. het zijn klanken die nadrukkelijk een sfeerstempel drukten op steven wilsons recente meesterwerk insurgentes. als wederdienst verzorgt de voorman van porcupine tree, no-man en blackfield op twee tracks de vocalen. ****
source: dagblad de limburger
source: dagblad de limburger
tf066, a review (9)
diesmal nur eine minute vom bahnhof entfernt und daher keine probleme mit dem letzten zug.
ganz netter ort, das "movie", auch wenn es nur eine handvoll leute gefunden hatten (inklusive der beiden mit dem publikumssonderpreis; 400 km anfahrt). woran die lage des ortes nicht schuld sein konnte und das programm erst recht nicht; 3 leute in 4 sets: #1, sand snowman mit einem auf akustikgitarre und looper skelletierten ausschnitt aus "two way mirror", introvertiert, fast scheu, ohne vocals, in weiten teilen das, was eine akustikgitarre alleine kann (remember nick drake ohne gesang?) und erst im verlauf seines sets mit dem looper in mehrere ebenen driftend. schwierige aufgabe, davon auf die vielschichtige "two way mirror" zu schliessen, in der umkehrung aber mit starkem reizpotenzial. sehr guter sound, durch fear falls burnings soundmann ronald mariën, der den ganzen abend technisch betreute, an der grenze von intim zu konzert gehalten.
sand snowmandann #2, theo travis, mit einem soloset voller ruhe ("slow life", das stichwort) an die stimmung von sand snowman anknüpfend. allerdings von anfang an mit seinen "ambitronics" aus rauchigen querflötenmotiven, langen bögen und ruhigen melodiefragmenten ein ganzes (loop-)orchester aufbauend. im höhepunkt der griff zum sopran (?) saxofon, dass sich (wider meines erwartens, ich gebe es zu) sehr, sehr gut mit seiner querflöte verbinden konnte. perfekt auch die meisterschaft von theo travis in der steuerung der "ambitronics": wie auch immer er es technisch realisiert hat, von einem blossen "looper an und addieren bis der arzt kommt" war das weit entfernt. super!
theo travis dann #3, der (erwartete [?] höhepunkt [?])mit theo travis und fear falls burning: und hier hätte ich es mir doch etwas lauter gewünscht, die gitarre war (anfangs) doch sehr an der hörschwelle; nicht nur ich hatte fast angst zu atmen wegen: ich störe damit den sound. unabhängig davon (oder gerade deswegen / trotzdem) perfekte umsetzung der "tonefloat session". und, fast unerwartet: #4, zu ehren der cd-re-releases von "the carnival of ourselves" und "i'm one of those monsters numb with grace", fear falls burning mit einem soloset, der (ohne das vorhergegangene zu schmälern, vielmehr um denen, die nicht da waren zu zeigen, was sie verpasst haben) schon fast allein das kommen wert gewesen wäre: zu beginn, dem anlass der cd's entsprechend, mit starkem focus auf der "the carnival of ourselves", baute fear falls burning das ganze zu epischer breite aus, mit einem ganz fantastischen bassflächen-höhepunt. und da ronald mariën hier der pa dann doch noch ein paar watt mehr genehmigte, auch mit raumfüllender kraft.
sehr guter abend, dem ich mehr zuspruch gewünscht hätte. und den versprochenen plattenstand, den gab es natürlich auch.
source: unruhr
ganz netter ort, das "movie", auch wenn es nur eine handvoll leute gefunden hatten (inklusive der beiden mit dem publikumssonderpreis; 400 km anfahrt). woran die lage des ortes nicht schuld sein konnte und das programm erst recht nicht; 3 leute in 4 sets: #1, sand snowman mit einem auf akustikgitarre und looper skelletierten ausschnitt aus "two way mirror", introvertiert, fast scheu, ohne vocals, in weiten teilen das, was eine akustikgitarre alleine kann (remember nick drake ohne gesang?) und erst im verlauf seines sets mit dem looper in mehrere ebenen driftend. schwierige aufgabe, davon auf die vielschichtige "two way mirror" zu schliessen, in der umkehrung aber mit starkem reizpotenzial. sehr guter sound, durch fear falls burnings soundmann ronald mariën, der den ganzen abend technisch betreute, an der grenze von intim zu konzert gehalten.
sand snowmandann #2, theo travis, mit einem soloset voller ruhe ("slow life", das stichwort) an die stimmung von sand snowman anknüpfend. allerdings von anfang an mit seinen "ambitronics" aus rauchigen querflötenmotiven, langen bögen und ruhigen melodiefragmenten ein ganzes (loop-)orchester aufbauend. im höhepunkt der griff zum sopran (?) saxofon, dass sich (wider meines erwartens, ich gebe es zu) sehr, sehr gut mit seiner querflöte verbinden konnte. perfekt auch die meisterschaft von theo travis in der steuerung der "ambitronics": wie auch immer er es technisch realisiert hat, von einem blossen "looper an und addieren bis der arzt kommt" war das weit entfernt. super!
theo travis dann #3, der (erwartete [?] höhepunkt [?])mit theo travis und fear falls burning: und hier hätte ich es mir doch etwas lauter gewünscht, die gitarre war (anfangs) doch sehr an der hörschwelle; nicht nur ich hatte fast angst zu atmen wegen: ich störe damit den sound. unabhängig davon (oder gerade deswegen / trotzdem) perfekte umsetzung der "tonefloat session". und, fast unerwartet: #4, zu ehren der cd-re-releases von "the carnival of ourselves" und "i'm one of those monsters numb with grace", fear falls burning mit einem soloset, der (ohne das vorhergegangene zu schmälern, vielmehr um denen, die nicht da waren zu zeigen, was sie verpasst haben) schon fast allein das kommen wert gewesen wäre: zu beginn, dem anlass der cd's entsprechend, mit starkem focus auf der "the carnival of ourselves", baute fear falls burning das ganze zu epischer breite aus, mit einem ganz fantastischen bassflächen-höhepunt. und da ronald mariën hier der pa dann doch noch ein paar watt mehr genehmigte, auch mit raumfüllender kraft.
sehr guter abend, dem ich mehr zuspruch gewünscht hätte. und den versprochenen plattenstand, den gab es natürlich auch.
source: unruhr
tf066, a review (8)
it was an evening with a strong avantgarde attitude organized by tonefloat records situated in rotterdam/the netherlands. three musicians from a different origin were touring together through holland, belgium and germany.
the best known is woodwind master theo travis who also has collaborations with the tangent and soft machine legacy. it takes getting used to when listening to the flute solo excursions coupled with some electronical variance - this is hardly comparable to his work with the aforementioned bands.
sand snowman started off this evening, sitting on a chair, acting like being isolated, absolutely concentrated on his mission. he plays dark mooded folk and psych music with his acoustic guitar. this is also processed with some electronical variations, well thought out feedbacks and delays which remembers me at the repetitive style of some krautrock guitar giants like manuel göttsching and günther schickert.
fear falls burning aka dirk serries celebrated another special performance with his electric instrument. he builds up droned guitar walls which are developing in waves. post rock could be an appropriate categorization. this is cosmic/krautrock influenced too and quite melodic in parts.
source (and pictures): rivertree
the best known is woodwind master theo travis who also has collaborations with the tangent and soft machine legacy. it takes getting used to when listening to the flute solo excursions coupled with some electronical variance - this is hardly comparable to his work with the aforementioned bands.
sand snowman started off this evening, sitting on a chair, acting like being isolated, absolutely concentrated on his mission. he plays dark mooded folk and psych music with his acoustic guitar. this is also processed with some electronical variations, well thought out feedbacks and delays which remembers me at the repetitive style of some krautrock guitar giants like manuel göttsching and günther schickert.
fear falls burning aka dirk serries celebrated another special performance with his electric instrument. he builds up droned guitar walls which are developing in waves. post rock could be an appropriate categorization. this is cosmic/krautrock influenced too and quite melodic in parts.
source (and pictures): rivertree
tf063, a review (2)
sorti uniquement en vinyle au cours de l'année 2006 (dans une édition aujourd'hui épuisée), the carnival of ourselves se voit réédité en ce premier trimestre 2009 par le biais d'une édition cd livrée dans un digisleeve classieux et élégant via tonefloat recordings, un label néerlandais connu des spécialistes pour abriter quelques uns des plus fascinants représentants des musiques drones/ambient/psyché expérimentales et underground (anja garbarek, kingfisher sky, sand snowman, les side-projects de steven wilson - porcupine tree...). drone, le mot est lâché. s'il excite l'épiderme des uns, il intrigue et/ou rebute les autres qui voient là une musique narcoleptique, inutilement languissante, stérile et inspide, en clair: chiante à mourir. ce qui n'est pas forcément faux... de nappes interminables en éloges bruitistes du néant absolu, de circonvolutions nombrilistes en simili crescendo noisy égocentriques, il est vrai que parfois, on peut se perdre en navigant à vue au coeur du mouvement drone. d'autant que l'une des caractéristiques particulières du genre et de livrer des albums composé de deux/trois plages maximum, pour une grosse heure de musique et ce, à raison de 5/6 sorties par an. pour faire court, c'est rapidement roboratif et ce n'est pas forcément facile d'accès. pas du tout même.
mais pour qui exerce sa curiosité à affronter, on ne pourra que conseiller le projet fear falls burning. car s'il n'est pas du tout le plus accessible, il est assurément le plus riche, le plus soigné des projets drone, ne serait-ce parce qu'il ne se limite jamais à un quelconque genre précis et se laisse volontiers aller à expérimenter son art au sein des courants noise, ambient et indus, parfois même avec une petite touche doom. en témoigne notamment les collaborations avec nadja ou des membres de switchback et cult of luna (sur l'album frenzy of the absolute). une richesse qui offre le luxe à dirk serries, architecte et maître d'oeuvre du projet, de pouvoir mettre sa très grande productivité au service d'un renouvellement artistique perpétuel. Ici, exit les nappes noise saturées, the carnival of ourselves part 1 est une première piste languissante et lumineuse, qui fait traverser à l'auditeur, un univers étrang et, diaphane aux progressions aussi énigmatiques qu'hypnotisantes. l'idée directrice est apparemment ici de nous enfermer dans une sorte de réalité parallèle, un univers fait d'ellipses musicales au caractère pourtant obsédant. si l'on reste un peu sceptique, on ne peut s'empêcher d'en demander plus. La plage suivante a pour titre... the carnival of ourselves part 2 (c'est d'une logique implacable...). et poursuit son cheminement narratif vers quelque chose de tout aussi indescriptible mais plus sûrement ambient. expérimental, mais soigné, lunaire et cohérent, fear falls burning brouille ici les genres, instille en nous un sentiment de trouble dont il est difficile de se départir. si les deux premières pistes et donc quarante premières minutes de the carnival of ourselves ne forment qu'un tout extrêmement uni, la suite et fin laisse entrevoir quelque chose de différent. plus noise, plus sombre et tortueux, and the land torn down se meut à travers les méandres d'une musique plus lunatique, semblant céder progressivement à ses penchants les plus noirs. evidemment on est encore loin d'un drone doom dépressif, puisque l'on s'arrête avant d'attendre ce seuil mais déjà, fear falls burning, en plus d'offrir un album soigné, laisse entrevoir de nouvelles pistes à explorer quant à l'évolution, ou plus les évolutions de sa musique. classe.
source: w-fenec
mais pour qui exerce sa curiosité à affronter, on ne pourra que conseiller le projet fear falls burning. car s'il n'est pas du tout le plus accessible, il est assurément le plus riche, le plus soigné des projets drone, ne serait-ce parce qu'il ne se limite jamais à un quelconque genre précis et se laisse volontiers aller à expérimenter son art au sein des courants noise, ambient et indus, parfois même avec une petite touche doom. en témoigne notamment les collaborations avec nadja ou des membres de switchback et cult of luna (sur l'album frenzy of the absolute). une richesse qui offre le luxe à dirk serries, architecte et maître d'oeuvre du projet, de pouvoir mettre sa très grande productivité au service d'un renouvellement artistique perpétuel. Ici, exit les nappes noise saturées, the carnival of ourselves part 1 est une première piste languissante et lumineuse, qui fait traverser à l'auditeur, un univers étrang et, diaphane aux progressions aussi énigmatiques qu'hypnotisantes. l'idée directrice est apparemment ici de nous enfermer dans une sorte de réalité parallèle, un univers fait d'ellipses musicales au caractère pourtant obsédant. si l'on reste un peu sceptique, on ne peut s'empêcher d'en demander plus. La plage suivante a pour titre... the carnival of ourselves part 2 (c'est d'une logique implacable...). et poursuit son cheminement narratif vers quelque chose de tout aussi indescriptible mais plus sûrement ambient. expérimental, mais soigné, lunaire et cohérent, fear falls burning brouille ici les genres, instille en nous un sentiment de trouble dont il est difficile de se départir. si les deux premières pistes et donc quarante premières minutes de the carnival of ourselves ne forment qu'un tout extrêmement uni, la suite et fin laisse entrevoir quelque chose de différent. plus noise, plus sombre et tortueux, and the land torn down se meut à travers les méandres d'une musique plus lunatique, semblant céder progressivement à ses penchants les plus noirs. evidemment on est encore loin d'un drone doom dépressif, puisque l'on s'arrête avant d'attendre ce seuil mais déjà, fear falls burning, en plus d'offrir un album soigné, laisse entrevoir de nouvelles pistes à explorer quant à l'évolution, ou plus les évolutions de sa musique. classe.
source: w-fenec
tf049, tf058, tf060, a review
it's a triple bill from the ever-prolific minimalist drone artist dirk serries, vinylised here across three lps, each with a distinctive though unspectacular flavour. microphonics is as typical as serries' work gets - atmospheric drone and ambient pieces that follow a similar route his collegue steven wilson has been exploring of late. it's executed perfectly as always, though it's somewhat of a staid experience - but some would say that that's usually the case with most of serries' work. on the eightfold model the dronemeister hooks up with kpt michigan (?), employing harmonium, guitar and processed sound to build his drones. unfortunately the pair fail to assemble anything substantial, convening on the usual one-dimensional route. on tonefloat sessions serries, operating under his fear falls burning alias with woodwind player theo travis, goes yet again for drone-by-numbers. inspired by blue note - see the cover and that late night vibe - it's just too static and unsubstantial to fully engage, once again resulting in the same, overfamiliar tone. a triple entry for the hardest core of droneheads then, adding little to what serries and most of the other artists of similar ilk have been doing over the past few decades ad infinitum.
source: rock-a-rolla
source: rock-a-rolla
tf063, a review (1)
slowly the ice cold water drips from the stalactites onto the watery ground with a reverberating echo deep in these subterranean cambers. floating tones summoning the listener to higher atmospheres where music is made mainly by resonance and a few looped tones. other sounds are made simply by tinkling his guitar or scratching the strings than put these signals through a series of effect pedals and ad some quite feedback. this may sound as a simple recipe.
dirk serries has made music for many years already with his project vidnaObmana and know how to create a dark seductive atmosphere and that is right what he does again with his project fear falls burning. the carnival of ourselves sounds very desolate with lonely tones drifting the atmosphere, trembling the air. the music is made with a minimalist approach using his instrument to create meditative patterns with subdued power. the effect of this music is calming like an endless babbling stream with tibetan monks meditating on its shore. the loops and the echo create a slow pulse while feedback is rising and sinking in volume. these are like compositions under a microscope, enlarging the essence of sound and structure, the true beauty in music.
the carnival of ourselves was originally released on vinyl in 2006 in an edition of merely 300 copies by tonefloat. now this wonderful record is available again for a bigger audience as it is released on cd with one extra track. not just one extra track but an epos lasting no less than twenty eight minutes that was recorded during a live performance in hamburg in 2006.
both the carnival of ourselves and i’m one of those monsters numb with grace are housed in a beautiful mini record sleeve with pictures by martina verhoeven, making these releases to real works of art as well beautiful to listen to as beautiful to watch.
fear dalls burning is rock music stripped to its bare bones. rudimentary en delicate. 8½/10.
source: gothtronic
dirk serries has made music for many years already with his project vidnaObmana and know how to create a dark seductive atmosphere and that is right what he does again with his project fear falls burning. the carnival of ourselves sounds very desolate with lonely tones drifting the atmosphere, trembling the air. the music is made with a minimalist approach using his instrument to create meditative patterns with subdued power. the effect of this music is calming like an endless babbling stream with tibetan monks meditating on its shore. the loops and the echo create a slow pulse while feedback is rising and sinking in volume. these are like compositions under a microscope, enlarging the essence of sound and structure, the true beauty in music.
the carnival of ourselves was originally released on vinyl in 2006 in an edition of merely 300 copies by tonefloat. now this wonderful record is available again for a bigger audience as it is released on cd with one extra track. not just one extra track but an epos lasting no less than twenty eight minutes that was recorded during a live performance in hamburg in 2006.
both the carnival of ourselves and i’m one of those monsters numb with grace are housed in a beautiful mini record sleeve with pictures by martina verhoeven, making these releases to real works of art as well beautiful to listen to as beautiful to watch.
fear dalls burning is rock music stripped to its bare bones. rudimentary en delicate. 8½/10.
source: gothtronic
tf064, a review
slow crumbling chords like sugar cubes poured with hot liquor, while changing lighter tones shifting repetitive, lifting the crumbling chords like hot air in the trembling sky. if a heat wave had a sound, it would be the sound of fear falls burning. the repetitive crumbling chords got surrounded by a growing number of floating drones, light as air, until they stick together into a multi layered monumental composition. i’m one of those monsters numb with grace breathes an ethereal atmosphere making the listener feel weightless, drifting on these floating tones.
i’m one of those monsters numb with grace was originally released on vinyl by equation records in 2006 where dirk serries just had started recording under the moniker fear falls burning as an exercise in minimalism. these experiments turned into a meditative experience on purity and subdued power. serries builds slow sheets of drones, haunted with feedback and great openness. the music is very relax, it will slow down your heartbeat as you will fall into this glorious bliss of cosmic post rock with a ghostly ambient sound. rawness never sounded this subtle ever before.
the two original tracks on this album are close to twenty minutes each and are hypnotizing the listener. time has no meaning as these slow motion chords float by, accompanied with silent fuzz and smooth drones. “dead wisdom” is an extra track on this release and is with thirty four minutes more than just an extra but is giving surplus value tot his excellent re-release.
this slow motion music is absolutely fascinating, absorbing and delighting. i’m one of those monsters numb with grace sounds like the burning sun is making the strings tremble as the reflections on the searing strings are blinding the eyes. graceful bliss and true beauty is overwhelming the listener and is giving some time for contemplation. an absolute must have for all post rockers out there who are into the ambient side of contemporary rock music like stars of the lid and such. 9½/10.
source: gothtronic
i’m one of those monsters numb with grace was originally released on vinyl by equation records in 2006 where dirk serries just had started recording under the moniker fear falls burning as an exercise in minimalism. these experiments turned into a meditative experience on purity and subdued power. serries builds slow sheets of drones, haunted with feedback and great openness. the music is very relax, it will slow down your heartbeat as you will fall into this glorious bliss of cosmic post rock with a ghostly ambient sound. rawness never sounded this subtle ever before.
the two original tracks on this album are close to twenty minutes each and are hypnotizing the listener. time has no meaning as these slow motion chords float by, accompanied with silent fuzz and smooth drones. “dead wisdom” is an extra track on this release and is with thirty four minutes more than just an extra but is giving surplus value tot his excellent re-release.
this slow motion music is absolutely fascinating, absorbing and delighting. i’m one of those monsters numb with grace sounds like the burning sun is making the strings tremble as the reflections on the searing strings are blinding the eyes. graceful bliss and true beauty is overwhelming the listener and is giving some time for contemplation. an absolute must have for all post rockers out there who are into the ambient side of contemporary rock music like stars of the lid and such. 9½/10.
source: gothtronic
tf065
anja garbarek once compared the process of writing an album to that of a painter preparing for an exhibition: it takes patience, persistance and, most of all, a lot of time. this hunger for artistic integrity explains why legendary colleagues like robert wyatt have turned some of her songs into focal points of their own records. and it also indicates why there's a full five years between the award-winning smiling and waving and her latest full-length briefly shaking. as much as fans will have clamoured for fresh material, it was time well spent. every bar of music has been minutely thought-over, every cue carefully deliberated, each arrangement honed to perfection. the outcome is a work of eleven concise songs filled with surprising twists, cinematic qualities and hints at folk, rock, jazz and experimental sound art. held together by a great pop sensibility, anja brings these pieces to life with all the dramaturgical talent of a former actress. her voice takes center stage as she whispers, dreams, yearns, purrs and (simply) sings her way through stories about the smell of spit, streets that reach into the window and boys with hands so big they could break her in two.
after three years (that may seem like a long time, but at tonefloat, too, we like to put quality before speed) this fairytale-like album is now finally available on 180 grams vinyl and housed in a beautiful gatefold sleeve with innerbag. a limited edition of 200 copies will be available on red vinyl.
briefly shaking can be pre-ordered now from the tonefloat store for 20 euros for the limited edition, or 16 euro for the regular edition (plus shipping). pre-orders will ship around 21 april.
after three years (that may seem like a long time, but at tonefloat, too, we like to put quality before speed) this fairytale-like album is now finally available on 180 grams vinyl and housed in a beautiful gatefold sleeve with innerbag. a limited edition of 200 copies will be available on red vinyl.
briefly shaking can be pre-ordered now from the tonefloat store for 20 euros for the limited edition, or 16 euro for the regular edition (plus shipping). pre-orders will ship around 21 april.
tf062
judging by the illustrious names on its cover, thread was a safe bet. what, after all, could possibly go wrong by putting these two accomplished musicians in the same room: robert fripp's immediately identifiable guitar style has influenced leagues of instrumentalists, while his work as the spiritual leader of king crimson has taken rock music both to its most extreme and most undiluted emotional moments. theo travis, on the other hand, has expanded his status as 'one of britain's very best young tenor players' into a double career as a formidable ensemble leader and a solo performer in the realms of slow-flowing flute drones. fripp and travis however envisioned thread to be much more than a mere spin-off from their regular projects: just a single day of recording was scheduled, putting seminal importance on each note. the equipment was to consist exclusively of flutes, guitars and a couple of effect pedals. and there were to be as few overdubs as possible.
thanks to its daring design, thread has turned out an adventurous album. with track lengths ranging between two minutes and almost a quarter of an hour, it walks a razor-sharp tightrope between floating nocturnal jazz etudes, brooding ambient tranquility, stripped-down passages of instrumental purity and tender orchestral swells. a hazy and unreal mood between sleeping and waking permeates these dreamstates whose gaze always seems to be turned to the inside. while the cd version already provided a glimpse of the awe-inspiring dimensions of the sessions, it is only the 2lp edition (available in limited editions of 200 copies each on white, orange and blue vinyl, and as always with tonefloat pressed on heavy 180 grams Vinyl) which stays true to the original colossal scale of the project. stretching out over four sides and adding previously unavailable sections to the music, it allows listeners to dive headlong into a sensual world in which the musical direction is determined by subtle shifts and not even the most obvious points of departure can be considered 'safe bets' anymore.
thread can be pre-ordered now from the tonefloat store for 24 euros (plus shipping). pre-orders will ship around 21 april.
thanks to its daring design, thread has turned out an adventurous album. with track lengths ranging between two minutes and almost a quarter of an hour, it walks a razor-sharp tightrope between floating nocturnal jazz etudes, brooding ambient tranquility, stripped-down passages of instrumental purity and tender orchestral swells. a hazy and unreal mood between sleeping and waking permeates these dreamstates whose gaze always seems to be turned to the inside. while the cd version already provided a glimpse of the awe-inspiring dimensions of the sessions, it is only the 2lp edition (available in limited editions of 200 copies each on white, orange and blue vinyl, and as always with tonefloat pressed on heavy 180 grams Vinyl) which stays true to the original colossal scale of the project. stretching out over four sides and adding previously unavailable sections to the music, it allows listeners to dive headlong into a sensual world in which the musical direction is determined by subtle shifts and not even the most obvious points of departure can be considered 'safe bets' anymore.
thread can be pre-ordered now from the tonefloat store for 24 euros (plus shipping). pre-orders will ship around 21 april.
tf059, a review (14)
het is maart, de vogels zingen en ik ben zo depri als een deur. schuldig hieraan is dit derde album van sand snowman. "don't judge a book by it's cover" luidt een engels spreekwood en dit geldt ook voor cd's want door de absoluut oogstrelende verpakking werd ik totaal op het verkeerde been gezet! het schrijven van de negen stukken vond plaats tijdens een lange, laaaange winter en zo klinkt het dan ook. voeg daar verwijzingen naar syd barrett en nick drake aan toe en je voelt de (sneeuw)bui al hangen: dit is voer voor de onderkrochten van de zie. in krap 40 verwarrende minuten (de definitieve versie bevat ook nog een hoofdzakelijk instrumentale bonus-cd die niet bij deze promo was bijgevoegd) dwaal je door de gangen van een in verval geraakt schemerig victoriaans gesticht, waarin bitterzoete herinneringen zich schuil houden voor de rondsluipende waanzin. dat achter één van de deuren steven wilson aan zijn bekende oorstrelende harmonieën zit te sleutelen (zang in faded flowers en riverrun) is even troostrijk als misleidend want zelfs hij kan al die geesten niet bezweren. hier overheerst een gevoel van onbehagen waarin spookachtige akoestische slaapliedjes als the butcher's hook en i spy nog enige herkenbaarheid opleveren. de onvaste stemmen van jason ninnis en sand's vrouwelijke compagnon moonswift klinken behoorlijk afstandelijk en amateuristisch maar passen daardoor eigenlijk heel goed in de sobere opzet. door het vrijblijvende ambient-karakter kun je soms niet eens spreken van echte nummers. er wordt fraai getokkeld, flarden blokfluit, piano en psychedelische geluidseffecten sijpelen door de vochtige muren en je realiseert je dat de zon hier muzikaal nooit doorbreekt. er zullen genoeg artistieke types zijn die er een juist moment voor kunnen vinden en dat is knap. het blijft prettig als een plaat aanzet tot nadenken, maar als het zo sinister wordt is het wat mij betreft genoeg. dan maak ik er een eind aan! aan deze recensie uiteraard.
source: io pages
source: io pages
tf066, a review (7)
het rotterdamse platenlabel tonefloat liet afgelopen woensdag in paradox het tilburgse publiek proeven van drie artiesten uit zijn stal: gitarist sand snowman en fluitist/saxofonist theo travis uit engeland en onze zuiderbuur dirk serries met zijn gitaardrone-project fear falls burning. het resulteerde in een hypnotiserende avond met een excentriek engels randje.
sand snowman
het engelse, langharige sandalentype sand snowman bijt vanavond het spits af met repetitieve gitaarmuziek, waarin rustgevende episodes op onverwachte momenten doorbroken worden door ongemakkelijk klinkende, dissonante geluidsflarden. snowmans grillige fantasie heeft wel wat weg van die van syd barrett, ook wat betreft de gedrongenheid van zijn geluidsspinsels. na een kwartier houdt hij het dan ook al voor gezien.
theo travis
zijn landgenoot theo travis houdt het een stuk langer vol met op dwarsfluit en later sopraansax gecreëerde, weidse geluidslandschappen. het natuurlijk aandoend ritme daarvan herinnert sterk aan de voortdurend terugkerende beweging van opwellen en terugtreden, die op macroniveau in de gang van de getijden en op microniveau in de ademhalingscyclus optreedt. tijdens het laatste stuk vult dirk serries het heldere geluid van travis’ fluit prima aan met donkere gitaardrones. kortom: een bevredigend optreden.
fear falls burning
tot slot geeft voornoemde dirk serries een langgerekte performance. niet onder eigen naam, zoals begin december in paradox, maar als fear falls burning. het belangrijkste verschil tussen zijn zelfgetitelde project en fear falls burning lijkt hem te zitten in de schaal: waar dirk serries het klein en intiem aanpakt, daar opent fear falls burning met behulp van de nodige gitaarpedalen een ware dronekosmos. die dijt langzaam maar zeker steeds verder uit, totdat hij zich helemaal op het eind met etherische fluitachtige geluiden weer ineenplooit. tijdsbesef vervaagt en gaat op in een ervaring van onbepaalde duur, ook al door de zich hypnotiserend herhalende rondgaande gitaarbeweging van serries. tonefloat had zich geen betere afsluiter kunnen wensen…
source: vpro 3voor12
sand snowman
het engelse, langharige sandalentype sand snowman bijt vanavond het spits af met repetitieve gitaarmuziek, waarin rustgevende episodes op onverwachte momenten doorbroken worden door ongemakkelijk klinkende, dissonante geluidsflarden. snowmans grillige fantasie heeft wel wat weg van die van syd barrett, ook wat betreft de gedrongenheid van zijn geluidsspinsels. na een kwartier houdt hij het dan ook al voor gezien.
theo travis
zijn landgenoot theo travis houdt het een stuk langer vol met op dwarsfluit en later sopraansax gecreëerde, weidse geluidslandschappen. het natuurlijk aandoend ritme daarvan herinnert sterk aan de voortdurend terugkerende beweging van opwellen en terugtreden, die op macroniveau in de gang van de getijden en op microniveau in de ademhalingscyclus optreedt. tijdens het laatste stuk vult dirk serries het heldere geluid van travis’ fluit prima aan met donkere gitaardrones. kortom: een bevredigend optreden.
fear falls burning
tot slot geeft voornoemde dirk serries een langgerekte performance. niet onder eigen naam, zoals begin december in paradox, maar als fear falls burning. het belangrijkste verschil tussen zijn zelfgetitelde project en fear falls burning lijkt hem te zitten in de schaal: waar dirk serries het klein en intiem aanpakt, daar opent fear falls burning met behulp van de nodige gitaarpedalen een ware dronekosmos. die dijt langzaam maar zeker steeds verder uit, totdat hij zich helemaal op het eind met etherische fluitachtige geluiden weer ineenplooit. tijdsbesef vervaagt en gaat op in een ervaring van onbepaalde duur, ook al door de zich hypnotiserend herhalende rondgaande gitaarbeweging van serries. tonefloat had zich geen betere afsluiter kunnen wensen…
source: vpro 3voor12
tf066, a review (6)
a beautiful story on the last night of the tonefloat tour, at the paradox in tilburg, can be found at tokafi.
tf063, tf064, a review
the true fear falls burning fan - and you bet there are many - of course recognize these titles straight away. when dirk serries started his project fear falls burning, he not just started to play some music on a guitar, but he immediately started looking for labels to release his music. having played an extensive discography together as vidnaObmana before that it wasn't too difficult to find some labels. the carnival of ourselves was released by tonefloat and reviewed in vital weekly 513, and i'm one of those monsters numb with grace by equation records and reviewed in vital weekly 563, and both were limited to a handful of vinyl. the fans who came later to fear falls burning may have missed on these and they are not to be released on vinyl, but why not cd? perhaps with some extra tracks recorded at the same time? and perhaps the bonus tracks on vinyl one day? that may seem the working on a musician with a strong fan base. back then i wrote about the carnival of ourselves: "the music of fear falls burning has connections to the world of post-rock, a particular area of post-rock, that of slowly moving sounds - no drums (although that would be an interesting thing to investigate for fear falls burning). a highly ambient form of post-rock. both sides have just one long piece. the one on side a starts out with mere tinkling, and over the course piece slightly atonal resonances are dropped in, which work their bit on the background, and once all the elements are in place things slowly built in power and crescendo. maybe the quick fade out at the end is a pity. the piece on the other side is more on one level. all the elements are in place from the beginning and modulations take place in the various sounds, sometimes fading in a bit more of one or the other, but it's throughout a solemn piece of music. this is the better piece of the two. slowly meandering about, like a walk in a rain covered forest on a cloudy autumn day. so far the best thing i heard from fear falls burning!"
on the music of i'm one of those monsters numb with grace: all pieces are live, recorded to two track. dirk plays guitar, feeds it through effects and that's it. this is my main objection: the rigid working method is preventing any changes. a common fear falls burning piece start out with some strumming, and from there beautiful (because don't get me wrong: i think it's wonderful music) clouds of overtones start to emerge, like shimmering clouds, organ like tones, and in some distance there is distortion working on the strings. there is no big bang ending like in some of his other works, and another minor difference is that this sounds a bit more noisy than some of the more ambient works from before. minor differences can be spotted here, and it is still no doubt a great record, but it would be time for some more fundamental change."
the bonus track for the first is, in my humble opinion indeed a left-over from the session. not too well recorded it seems, with guitar line hum, and all together a very inspiring piece. oddly enough, but why not, the bonus piece for the other cd is a great one. whereas i think the record has grown, despite my lukewarm response, its now better, but it also has a great bonus track, of pitch shifting tune and a slightly distorted sound, working their way up and then collapses, but then takes another seventeen minutes to die out. almost an album in itself. great covers, nice re-issues. fans will be pleased.
source: vital weekly
on the music of i'm one of those monsters numb with grace: all pieces are live, recorded to two track. dirk plays guitar, feeds it through effects and that's it. this is my main objection: the rigid working method is preventing any changes. a common fear falls burning piece start out with some strumming, and from there beautiful (because don't get me wrong: i think it's wonderful music) clouds of overtones start to emerge, like shimmering clouds, organ like tones, and in some distance there is distortion working on the strings. there is no big bang ending like in some of his other works, and another minor difference is that this sounds a bit more noisy than some of the more ambient works from before. minor differences can be spotted here, and it is still no doubt a great record, but it would be time for some more fundamental change."
the bonus track for the first is, in my humble opinion indeed a left-over from the session. not too well recorded it seems, with guitar line hum, and all together a very inspiring piece. oddly enough, but why not, the bonus piece for the other cd is a great one. whereas i think the record has grown, despite my lukewarm response, its now better, but it also has a great bonus track, of pitch shifting tune and a slightly distorted sound, working their way up and then collapses, but then takes another seventeen minutes to die out. almost an album in itself. great covers, nice re-issues. fans will be pleased.
source: vital weekly
tf059, a review (13)
sand snowman ist kunst. und kunst ist nicht immer leicht zu geniessen. auch two way mirror leidet darunter: minimale strukturen auf akustischen gitarren werden zu disharmonien verbogen, zarte gesänge werden urplötzlich mit einem langsamen basspochen unterlegt, undefinierbare, lang gezogene schwebezustände schieben sich aus dem hintergrund hervor und verdrängen das langsam perlende piano. natürlich dueten sich auch songstrukturen an, zum beispiel in the butcher's hook, i spy, faded flowers und riverrun (die letzten beiden mit vocals von porcupine trees steven wilson) und die kompositionen gehen über miniaturen hinaus. doch ihre übergeordnete atmosphäre ist die von klangskulpturen, die einer ausstellung moderner kunst auf dezente weise erst ihr richtiges ambiente verleihen. die doppel-cd version dieses album mit acht bonustracks lohnt sich, sind hier doch zusätzlich subtile elemente der klassik und des mediterranen folks zu vernehmen. ein album zum ohrenspitzen, nicht nur weil es so leise ist.
source: eclipsed
source: eclipsed
Subscribe to:
Posts (Atom)