ik hoor mensen wel eens mopperen in de trein over luidruchtige mp3-spelers en telefonerende mensen. maar als er dan iemand katjelam in de trein zit en de hele boel bij elkaar bralt, dan is dat zogenaamd vermakelijk. ik erger me er stierlijk aan. toen ik vorige week zaterdag na het optreden van bat for lashes probeerde me terug te trekken in 'mijn muziek' zat er weer eens zo'n dronken brallende vrouw in de trein. ver-schrik-ke-lijk. hoe hard ik mijn ipod ook zette, ik bleef die troela horen. nu moet ik wel bekennen dat ik nou niet bepaald de hardste muziek op had staan, maar dat zou natuurlijk niet uit moeten maken. ik had juist behoefte aan stilte (ik zat volgens mij zelfs een stiltecoupé) om two way mirror van sand snowman goed tot me door te laten dringen. de cd van deze londense kluizenaar is namelijk niet een die gemakkelijk te bevatten is. zijn verstilde mystieke songs met onder de oppervlakte enorm veel fraaie details willen zich maar lastig in mijn grijze massa nestelen. de songs waaraan porcupine tree's steven wilson (snowman werkte ook mee aan zijn solo-cd) zijn stem leent zijn nog het eenvoudigst te omhelzen. al vergt het akoestische gitaarspel aan het eind van het door hem gezongen "faded flowers" al weer opperste concentratie van de luisteraar. het gitaarspel op two way mirror is sowieso bijzonder verzorgd en van hoog niveau. het improvisatieachtige karakter van een instrumentale track als "matryoska, muse of misrule" is geen eenvoudige kost. op andere tracks wordt er gezongen door singer/songwriter jason ninnis en de mysterieuze moonswift en hun duet "neurotic zoo" maakt het je het leven ook niet gemakkelijker. two way mirror is zo'n plaat die veel tijd van je vergt als luisteraar. en tijd, dat is nou precies wat ik eigenlijk voortdurend tekort kom. daarom baal ik dan enorm dat ik zo gestoord word door zo'n zatlap die ik mij tijd afneemt terwijl ik die daarvoor heel bewust vrijgemaakt heb.
source: fileunder
tf063, tf064, a review (9)
dirk serries' long-form guitar meditations sound as mesmerizing today as they did upon their original release three years ago. prior to issuing the carnival of ourselves and i'm one of those monsters numb with grace, serries had only just begin recording under the fear falls burning name; when he did, however, the floodgates opened as eight releases were produced within a single year. in re-issuing the pair in question, tonefloat opted not to repress the vinyl but to release them on cd and supplemented by bonus material, new cover photography, and mini-album cardboard sleeves. while the original 2006 vinyl releases could only handle a twenty-minute piece per side, the cd re-issues accommodate an extra extended track each, the twenty-eight-minute “and the land torn down” and thirty-four-minute “dead wisdom” respectively (both culled from the albums' original sessions).
“the carnival of ourselves i” inaugurates the ghostly disc one with a trance-inducing meditation that's too melodic and varying to be labeled a drone. More tranquil than aggressive and frenetic, the piece's shimmering atmospheres, crepuscular shadings, and undulating flow are calm-inducing, and, like an awakening organism, it develops in almost slow motion as it imperceptibly builds in intensity, density, and volume. serries begins “the carnival of ourselves ii” by laying an entrancing foundation of shuddering lattices and then progressively blurs the material with layer upon layer of droning washes until it becomes a slow-burning mass. the mournful guitar ruminations that smolder through “and the land torn down” make it feel like the last rites performed by survivors at an incinerated landscape.
on disc two, the raw, rippling stabs and hovering electrical tones that interleave throughout “i'm one of those monsters numb with grace i” lend the piece hypnotic power, while its cosmic counterpart, “i'm one of those monsters numb with grace ii” burrows even further into one's unconscious with fiery waves of smeared tones and washes. though it builds slowly, the second piece reaches an almost violent level of dissonance and intensity in its final minutes. “dead wisdom” (almost as long as the cd's other tracks combined) pushes the stabs and meanderings of the first setting to such an incendiary extreme, listening to it could be likened to a psychotic episode or a sonic depiction of hades. brace yourself for a harrowing plunge into the darkest recesses of the psyche. regardless of format, both releases are indispensable additions to the fear falls burning discography.
source: textura
“the carnival of ourselves i” inaugurates the ghostly disc one with a trance-inducing meditation that's too melodic and varying to be labeled a drone. More tranquil than aggressive and frenetic, the piece's shimmering atmospheres, crepuscular shadings, and undulating flow are calm-inducing, and, like an awakening organism, it develops in almost slow motion as it imperceptibly builds in intensity, density, and volume. serries begins “the carnival of ourselves ii” by laying an entrancing foundation of shuddering lattices and then progressively blurs the material with layer upon layer of droning washes until it becomes a slow-burning mass. the mournful guitar ruminations that smolder through “and the land torn down” make it feel like the last rites performed by survivors at an incinerated landscape.
on disc two, the raw, rippling stabs and hovering electrical tones that interleave throughout “i'm one of those monsters numb with grace i” lend the piece hypnotic power, while its cosmic counterpart, “i'm one of those monsters numb with grace ii” burrows even further into one's unconscious with fiery waves of smeared tones and washes. though it builds slowly, the second piece reaches an almost violent level of dissonance and intensity in its final minutes. “dead wisdom” (almost as long as the cd's other tracks combined) pushes the stabs and meanderings of the first setting to such an incendiary extreme, listening to it could be likened to a psychotic episode or a sonic depiction of hades. brace yourself for a harrowing plunge into the darkest recesses of the psyche. regardless of format, both releases are indispensable additions to the fear falls burning discography.
source: textura
tf080, a review (1)
recorded in the hague, live of course, straight to tape, this is hardly any different than 3 seconds of air. hard to spot the real difference (well, no bass obviously), but 'microphonies vi' is also a beautiful resonating piece of strummed guitar, floating through a set of sound effects, which unfolds as a beautiful carpet of sounds. much sparse than his work as fear falls burning, and without any dramatic built up known from that project, this is weightless space music. flowing about for some twenty minutes, but it could easily be also three hours. time is no longer of any meaning here. there is a lot of dirk serries music but this limited (300 copies on gold, silver and white vinyl), will no doubt please the fans some more.
source: vital weekly
source: vital weekly
tf077, a review (1)
surely there is hardly no end to the creative outbursts by dirk serries, also known as fear falls burning, even when these two new releases are not under that name. 3 seconds of air is band he talked about with guitarist paul van den berg since ten years, but which came to fruition this year with bassist martina verhoeven. they locked themselves up in a chapel, somewhere in Belgium and recorded four lengthy cuts (an lp with a fifth piece and a remix by steven wilson's bass communion project is also released, but not received here). much like dirk serries recent solo outing under his own name, this is music without the drama that some of the fear falls burning projects have, but its a rather minimal ambient pattern of waving guitars, lots of resonances being exploited until the very end. headspace music of the highest order. the bass either joins in the endless journey, or it simply add a line when necessary. the four pieces span almost the entire length of the cd, which is a lot, but then this is music to sit and listen to closely, but rather lie down and float over you. very spacious, a bit psychedelic and quite nice, even without being something very new.
source: vital weekly
source: vital weekly
tf063, tf064, a review (8)
zu den zentralen inhalten an dieser stelle keine änderung gegenüber den ursprünglichen vinyl-platten, weder von dirk serries in form von z.b. abmischung oder länge, noch von mir in der einschätzung.
beide cds sind da natürlich erstmal für die interessant, die die limitierten lps nicht haben, aber, nicht nur für die: neben schickem cover-artwork (martina verhoeven + carl clover/aleph) und genau so schicker ausführung als pappschuber, kommen beide reissues mit je einem, dafür gleich ellenlangen (27.57 + 34.22) bonustrack: "and the land torn down" (live aufgenommen von ronald marien am 16. may 2006 bei den audio-unit living room concerts in hamburg) und "dead wisdom". ersterer in unbedingt vergleichbarer qualität zu den auf "the infinite sea of sustain" kompilierten 6 konzerten, allerdings, im gegensatz zu den meisten der dort versammelten (und auch im gegensatz zu dem auf "the rainbow mirrors a burning heart" konservierten live-set) vollständig auf langsamen, fast endlosen aufbau setzend; ohne breaks, ohne harmonische veränderung, fast ein suchspiel, was sich / ob sich überhaupt etwas verändert / ab einem bestimmten punkt (etwas) verändert hat. perfekte ergänzung der oben genannten und musterbeispiel für "wie lange laufzeiten gleichzeitig hypnotisch und abwechslungsreich anlegen“.
"dead wisdom" dann gleich vom start weg sperriger; passt ja, ist / war die original "numb" ja auch schon. und viele der sounds auf "dead wisdom" sprechen dafür, dass alle drei stücke aus der gleichen session stammen. siehe z.b. die von mir damals als fast twang / surf / dub abstraktionen etikettierten, leicht schrägen, abstürzenden flächen, die auch hier, schon innerhalb der ersten 10 minuten, auftauchen. und nach ungefähr der hälfte der spielzeit auslaufen und vorgeben, das stück beenden zu wollen. nach dieser antäuschung dann der echte auslauf, fast 20 minuten lang...
und tatsächlich: die "numb" bleibt auch in der extended version noch immer so ein ding ohne fassbaren anfang, ohne fassbares ende... irgendwie faszinierend.
source: unruhr
beide cds sind da natürlich erstmal für die interessant, die die limitierten lps nicht haben, aber, nicht nur für die: neben schickem cover-artwork (martina verhoeven + carl clover/aleph) und genau so schicker ausführung als pappschuber, kommen beide reissues mit je einem, dafür gleich ellenlangen (27.57 + 34.22) bonustrack: "and the land torn down" (live aufgenommen von ronald marien am 16. may 2006 bei den audio-unit living room concerts in hamburg) und "dead wisdom". ersterer in unbedingt vergleichbarer qualität zu den auf "the infinite sea of sustain" kompilierten 6 konzerten, allerdings, im gegensatz zu den meisten der dort versammelten (und auch im gegensatz zu dem auf "the rainbow mirrors a burning heart" konservierten live-set) vollständig auf langsamen, fast endlosen aufbau setzend; ohne breaks, ohne harmonische veränderung, fast ein suchspiel, was sich / ob sich überhaupt etwas verändert / ab einem bestimmten punkt (etwas) verändert hat. perfekte ergänzung der oben genannten und musterbeispiel für "wie lange laufzeiten gleichzeitig hypnotisch und abwechslungsreich anlegen“.
"dead wisdom" dann gleich vom start weg sperriger; passt ja, ist / war die original "numb" ja auch schon. und viele der sounds auf "dead wisdom" sprechen dafür, dass alle drei stücke aus der gleichen session stammen. siehe z.b. die von mir damals als fast twang / surf / dub abstraktionen etikettierten, leicht schrägen, abstürzenden flächen, die auch hier, schon innerhalb der ersten 10 minuten, auftauchen. und nach ungefähr der hälfte der spielzeit auslaufen und vorgeben, das stück beenden zu wollen. nach dieser antäuschung dann der echte auslauf, fast 20 minuten lang...
und tatsächlich: die "numb" bleibt auch in der extended version noch immer so ein ding ohne fassbaren anfang, ohne fassbares ende... irgendwie faszinierend.
source: unruhr
tf063, tf064, a review (7)
toen in 2006 deze twee releases voor het eerst verschenen was dirk serries (ex-vidnaObmana) nog niet zolang actief onder het pseudoniem fear falls burning. de albums bleken de aanloop te zijn voor een nieuwe muzikale benadering van het subgenre ambient/drone. dirk zou in snel tempo een evolutie doormaken van kosmisch getinte post- en krautrock tot de huidige ontwikkeling vandaag. een soort industrial ambient, loodzware muziek met metal- en gothic invloeden. de gelimiteerde vinyluitgaven van the carnival of ourselves en i'm one of those monsters numb with grace waren in geen tijd uitverkocht. in plaats van een tweede druk besloot fear falls burning in samenspraak met tonefloat om de twee albums nu opnieuw uit te brengen als cd in plaats van op vinyl. naast een nieuw hoesontwerp bevatten beide edities telkens één extra track, beide tot stand gekomen tijdens de vele in 2006 gehouden sessies die in één jaar niet minder dan acht releases opleverden.
ligt bij the carnival of ourselves nog de nadruk op ambient soundscapes, dan bestaat het 28 minuten durende 'and the land torn down' uit een meer intense drone-ervaring, onrustig, gejaagd met veel feedback en theremin-echo's, i'm one of those monsters numb with grace bevat al wat meer rockelementen, leunt dichter aan tegen het live geluid en het latere werk van fear falls burning. het extra nummer hier is het monumentale, 34 minuten lange en repetetitieve 'dead wisdom' dat geestelijke rust brengt. voor wie er in gelooft: de tantrische cirkels zijn hier niet ver weg. de extra nummers op beide cd's zouden de bezitters van vinylexemplaren over de streep moeten trekken om nog eens in de beurs te tasten.
source: rock tribune
ligt bij the carnival of ourselves nog de nadruk op ambient soundscapes, dan bestaat het 28 minuten durende 'and the land torn down' uit een meer intense drone-ervaring, onrustig, gejaagd met veel feedback en theremin-echo's, i'm one of those monsters numb with grace bevat al wat meer rockelementen, leunt dichter aan tegen het live geluid en het latere werk van fear falls burning. het extra nummer hier is het monumentale, 34 minuten lange en repetetitieve 'dead wisdom' dat geestelijke rust brengt. voor wie er in gelooft: de tantrische cirkels zijn hier niet ver weg. de extra nummers op beide cd's zouden de bezitters van vinylexemplaren over de streep moeten trekken om nog eens in de beurs te tasten.
source: rock tribune
tf063, a review (6)
'the carnival of ourselves' verscheen op vinyl niet lang na het debuut he spoke in dead tongues' (2005) en wordt nu opnieuw uitgebracht. sindsien heeft ons belgische fear falls burning bijna een eigen universum gecreëerd, met onder andere acht releases in een jaar tijd. net zoals 'i'm one of those monsters numb with grace' (zie recensie elders) wordt 'the carnival of ourselves' opnieuw uitgebracht. weliswaar (alleen) op cd, maar wel voorzien van een extra nummer, "and the land torn down", live opgenomen tijdens de audio-unit living room concerts in 2006 ergens in hamburg. dit album ligt in het verlengde van het debuut. uiteraard is de ambient en drone light niet geschikt om 'effe snel' naar te luisteren. de eindeloze feedback, de dromerige en soms donkere atmosfeer zijn daarentegen ideaal om bij te gaan liggen.
source: dreun
source: dreun
tf077, tf078, tf079
3 seconds of air have been working towards their debut album for almost a decade. originally the still nameless project was an exploratory vessel for guitar-duo dirk serries and paul van den berg's forrays into unknown territories. the early years were marked by a dialogue between their individual styles, van den berg contributing his blues influences and serries building on his experience in the field of ambient and drones. with the inclusion of bassist martina verhoeven, however, their sound started to change, picking up further depth, resonance and direction. pieces became more epic and complex, verhoeven's minimal bass opening up bridges to an ethereal take on doom, a slow-motion version of minimal music and the psychedelic experiments of the late 60s and early 70s.
in february of this year, the trio finally felt their musical communication had reached a new level of intuition and proficiency. the flight of song was recorded on two frosty days in the snow-covered belgian chapel of sint-theobaldus. hot coffee would come to the rescue as a small electric stove proved too noisey to be kept running during the actual recording sessions. on the other hand, the extreme conditions and the breathtaking beauty of the chapel were vital in terms of creating the devastating sensation of sheer majesty and weightless drift the band were looking for: in the end, the entire album was recorded on the spot, with all improvisations captured by a single stereo microphone connected to a laptop.
from the liner notes: "the trio's music is an acoustic compass guiding them through the chapel's history. each note penetrates the cracks of its bricks, sending back stories. every chord explores the secrets contained in its dimly-lit corners before slowly floating upwards with utmost respect for the harmonic resonance of sound and building. pieces are coded exchanges of questions and answers, in which the musical movements of every participant are equally guided by those of his partners and the breathing space around them. shaped by a sensitive and dynamic interaction, the trio's gently progressing pieces are reactions to a manifested past while engraving themselves into the very fabric they derived their inspiration from."
the flight of song is a two-part release comprising a four-track cd and a vinyl-compendium. the lp (which is only available with the cd, and not separately) contains an additional composition and a reconstruction by steven wilson, both of which are not included on the cd. there is also a strictly limited special edition of 100 copies only available, containing the cd, a clear vinyl edition of the lp, and an exclusive 3 seconds of air t-shirt.
the flight of song can be pre-ordered from the tonefloat store. the release date is 20 june.
in february of this year, the trio finally felt their musical communication had reached a new level of intuition and proficiency. the flight of song was recorded on two frosty days in the snow-covered belgian chapel of sint-theobaldus. hot coffee would come to the rescue as a small electric stove proved too noisey to be kept running during the actual recording sessions. on the other hand, the extreme conditions and the breathtaking beauty of the chapel were vital in terms of creating the devastating sensation of sheer majesty and weightless drift the band were looking for: in the end, the entire album was recorded on the spot, with all improvisations captured by a single stereo microphone connected to a laptop.
from the liner notes: "the trio's music is an acoustic compass guiding them through the chapel's history. each note penetrates the cracks of its bricks, sending back stories. every chord explores the secrets contained in its dimly-lit corners before slowly floating upwards with utmost respect for the harmonic resonance of sound and building. pieces are coded exchanges of questions and answers, in which the musical movements of every participant are equally guided by those of his partners and the breathing space around them. shaped by a sensitive and dynamic interaction, the trio's gently progressing pieces are reactions to a manifested past while engraving themselves into the very fabric they derived their inspiration from."
the flight of song is a two-part release comprising a four-track cd and a vinyl-compendium. the lp (which is only available with the cd, and not separately) contains an additional composition and a reconstruction by steven wilson, both of which are not included on the cd. there is also a strictly limited special edition of 100 copies only available, containing the cd, a clear vinyl edition of the lp, and an exclusive 3 seconds of air t-shirt.
the flight of song can be pre-ordered from the tonefloat store. the release date is 20 june.
tf063, a review (5)
experimental drone artist dirk serries has been making music both minimal and majestic for over twenty years, on his own and with vidnaObmana. "carnival of ourselves" features two roughly 20 minute tracks that full of emotional peaks and silent meditative holding patterns, both driven by the guitar and the slowly building and expanding loops created from its brittle simple chords.
the first untitled piece is a bit more restless than the second, with shifts in tempo and volume; this allows for a bit more investment on the part of the listener, who can be carried down several emotional paths. there isn't really a peak, though, so the paths aren't that demanding.
the second track is more continuously quiet and dark, but still resonant. fear falls burning masters sublte meditative and uncomfortable moods without expressing the need to make any of them overt. that the guitar drives such a structure is impressive.
"carnival of ourselves" is a quiet gem that leaves a lot of its rewards to the imagination. dirk serries has created a tightly controlled but nor restrained exploration of the guitar and its various echoes.
source: music emissions
the first untitled piece is a bit more restless than the second, with shifts in tempo and volume; this allows for a bit more investment on the part of the listener, who can be carried down several emotional paths. there isn't really a peak, though, so the paths aren't that demanding.
the second track is more continuously quiet and dark, but still resonant. fear falls burning masters sublte meditative and uncomfortable moods without expressing the need to make any of them overt. that the guitar drives such a structure is impressive.
"carnival of ourselves" is a quiet gem that leaves a lot of its rewards to the imagination. dirk serries has created a tightly controlled but nor restrained exploration of the guitar and its various echoes.
source: music emissions
tf063, tf064, a review (6)
sinds 2005 vergast dirk - fear falls burning - serries de wereld op meditatief minimalisme via gitaarklanken in zo goed als elke klankkleur en -bewerking. zijn platen worden hoe langer hoe meer exercities richting rituele trance. rustgevend en kalm galmen laag op laag op laag aan gitaren over elkaar heen in veelal zeer lange composities.
tonefloat brengt nu twee albums uit met daarop materiaal dat eerder alleen in zeer gelimiteerde oplagen is verschenen. beide platen laten een fear falls burning horen dat meesterlijk werkt met drone en feedback, met galm en vele gitaareffecten en vooral zorgt voor een gedragen sfeer die de luisteraar meteen bij de kladden grijpt en meeneemt op een auditieve reis. een tocht die (over)donderend kan zijn, maar ook verstild en kippenvel-opwekkend intens. een trip ook die soms ritmisch is, maar vooral bijzonder natuurlijk en menselijk klinkt.
met deze twee platen brengt tonefloat fear falls burning voor het voetlicht als één van de meest indrukwekkende gitaar/drone-acts van het moment die het voor de afwisseling eens niet moet hebben of hoeft te hebben van verzengend volume. sterker nog: juist in de subtiliteit van de vele klanklagen vindt fear falls burning zijn grootste zeggingskracht.
waar dit eigenlijk oud materiaal is (weliswaar aangevuld met werkelijk verbijsterend fraaie bonustracks uit het fear falls burningarchief), maken deze twee albums vooral alweer meteen nieuwsgierig naar nieuwe releases van dit prachtproject. die wenken worden weldra bediend, wanneer tonefloat een show van eerder dit jaar binnenkort op vinyl uitbrengt. voorlopig hoeft men dan ook niet te vrezen voor een gebrek aan output van deze gitaardroneheld uit vlaanderen en dat mag een zeer prijzenswaardig feit heten, want hiervan is het moeilijk ooit genoeg krijgen.
source: kindamuzik
tonefloat brengt nu twee albums uit met daarop materiaal dat eerder alleen in zeer gelimiteerde oplagen is verschenen. beide platen laten een fear falls burning horen dat meesterlijk werkt met drone en feedback, met galm en vele gitaareffecten en vooral zorgt voor een gedragen sfeer die de luisteraar meteen bij de kladden grijpt en meeneemt op een auditieve reis. een tocht die (over)donderend kan zijn, maar ook verstild en kippenvel-opwekkend intens. een trip ook die soms ritmisch is, maar vooral bijzonder natuurlijk en menselijk klinkt.
met deze twee platen brengt tonefloat fear falls burning voor het voetlicht als één van de meest indrukwekkende gitaar/drone-acts van het moment die het voor de afwisseling eens niet moet hebben of hoeft te hebben van verzengend volume. sterker nog: juist in de subtiliteit van de vele klanklagen vindt fear falls burning zijn grootste zeggingskracht.
waar dit eigenlijk oud materiaal is (weliswaar aangevuld met werkelijk verbijsterend fraaie bonustracks uit het fear falls burningarchief), maken deze twee albums vooral alweer meteen nieuwsgierig naar nieuwe releases van dit prachtproject. die wenken worden weldra bediend, wanneer tonefloat een show van eerder dit jaar binnenkort op vinyl uitbrengt. voorlopig hoeft men dan ook niet te vrezen voor een gebrek aan output van deze gitaardroneheld uit vlaanderen en dat mag een zeer prijzenswaardig feit heten, want hiervan is het moeilijk ooit genoeg krijgen.
source: kindamuzik
tf064, a review (4)
vidnaObmana aka dirk serries aka fear falls burning entered the international noise underground avantgarde spearhead with a slew of eight albums in a year around 2006 all featuring various instances of his unique, intricate and focused drones all carved from his electric guitar, equipment and manipulations. fans and fanatics ate it up and a couple of collaborations (e.g. with nadja or birchville cat motel – both enjoying the same kind of hype in the same scene) later things became a little more silent around him again. or maybe rather the crowd moved on, as it always will, when the first glitter of a new discovery has gone.
that there is no reason to do so is now being proven by two enhanced re-releases of early albums with additional music on tonefloat, though not on the limited and long sold out vinyl, but as a cd. and that is a good decision, because this way for instance "i’m one of those monsters numb with grace" is graced with a third track, dead wisdom, to accompany the close to twenty minutes original drones, that is mighty, epic and overwhelming. enough reason for true die hard fans to grab these releases as well.
what always set apart fear falls burning from the other drone artists, especially back then, was his ultimate consequence in focus and the way he managed to unfold megalomanious landscapes from minute details. he plays only one guitar, the drones are minimal yet evolve into enormous mountains, even the cover pictures and stills usually go into closest distance with his instruments, putting the instrument above the artist it seems, and leading the focus of the listener to the pure sound rather than the accompanying hype. a true master of the long format he was able to keep up the intensity and interest over the whole length of a record in a single track without ever toying around, adding tricks or striving for originality by accumulation of ideas. there is but one vision to fear falls burning and vidnaObmana is out to explore it to the highest detail.
the two original tracks on "i’m one of those monsters numb with grace" are floating with a special warmth and organic richness. they are not those evil torrents of guitar chords and distortions but rather softly humming and slowly building barrages of live rumbling by. they set a tone that says live is about more than quick money and a quick succession of orgasms. while these two took up one side of the original vinyl each with close to 20 minutes running time, the newly added dead wisdom clocks in at 34 minutes alone (which is another fear falls burning-album usually…) and starts with more pounding and more might than the other two, though it is easy to see that they all come from the same session by the warm undertones it has.
the second fear falls burning album to be re-released will be "the carnival of ourselves" which will be mentioned in another review in a short while (i hope). In the meantime, enjoy an hours worth of perfect epiphone guitar drone.
source: monochrom
that there is no reason to do so is now being proven by two enhanced re-releases of early albums with additional music on tonefloat, though not on the limited and long sold out vinyl, but as a cd. and that is a good decision, because this way for instance "i’m one of those monsters numb with grace" is graced with a third track, dead wisdom, to accompany the close to twenty minutes original drones, that is mighty, epic and overwhelming. enough reason for true die hard fans to grab these releases as well.
what always set apart fear falls burning from the other drone artists, especially back then, was his ultimate consequence in focus and the way he managed to unfold megalomanious landscapes from minute details. he plays only one guitar, the drones are minimal yet evolve into enormous mountains, even the cover pictures and stills usually go into closest distance with his instruments, putting the instrument above the artist it seems, and leading the focus of the listener to the pure sound rather than the accompanying hype. a true master of the long format he was able to keep up the intensity and interest over the whole length of a record in a single track without ever toying around, adding tricks or striving for originality by accumulation of ideas. there is but one vision to fear falls burning and vidnaObmana is out to explore it to the highest detail.
the two original tracks on "i’m one of those monsters numb with grace" are floating with a special warmth and organic richness. they are not those evil torrents of guitar chords and distortions but rather softly humming and slowly building barrages of live rumbling by. they set a tone that says live is about more than quick money and a quick succession of orgasms. while these two took up one side of the original vinyl each with close to 20 minutes running time, the newly added dead wisdom clocks in at 34 minutes alone (which is another fear falls burning-album usually…) and starts with more pounding and more might than the other two, though it is easy to see that they all come from the same session by the warm undertones it has.
the second fear falls burning album to be re-released will be "the carnival of ourselves" which will be mentioned in another review in a short while (i hope). In the meantime, enjoy an hours worth of perfect epiphone guitar drone.
source: monochrom
tf059, a review (17)
de naam sand snowman is er niet een die snel een belletje doet rinkelen. de muzikant leidt in het hectische londen dan ook het liefst een kalm leven waarin hij in alle rust zijn muziek maakt. in die rust maakt hij de afsluiter van zijn trilogie: two way mirror.
het is moeilijk voor te stellen hoe sand snowman zich te midden van de drukke engelse hoofdstad terugtrekt in zijn studio om weg te zweven in zijn progressieve folk en experimentele ambient. het contrast is gigantisch. de muziek wordt er ook niet echt lichtvoetig van.
'the butcher's hook' introduceert moonswift, een vertrouwde stem voor sand snowman. haar hoge en gelaagde zang bijt het spits af met een episch geluid. op verrassende wijze evolueert het liedje stapsgewijs naar een behoorlijk vlot en ritmisch nummer met veel snelle accenten. de sneeuwman laat in dit eerste nummer meteen iets horen wat op de rest van de plaat wordt doorgezet: donkere en vervreemdende klanken kunnen best pakkend zijn.
terwijl de elektronica op het album zich vooral bezighoudt met het vormgeven van sfeervolle landschappen, maken de gitaar, piano en zang de liedjes concreter. het acht minuten durende 'mirrors' weet analoog en digitaal heel geleidelijk af te wisselen. korte pianothema's worden gebruikt om psychedelica mee te maken en weer terug. de combinatie van de instrumenten en elektronische invloeden is subtiel, maar muzikaal gezien is de lange experimentele zoektocht wel wat verwarrend.
gelukkig is lang niet alles zo abstract. 'faded flowers' (met steven wilson op zang) begint eenvoudig met een mooie, dromerige gitaar en wordt aangevuld met bitterzoete zanglijnen. 'riverrun' (weer wilson) laat een soortgelijk geluid horen met hoog gitaargetokkel en een betoverend mooie zangpartij.
two way mirror ligt met zijn obscure experimenten vaak zwaar op de maag, maar weet ook te verblijden met genoeg moois. voor wie de donkere klanken aankan, liggen verrassingen klaar die de moeite waard zijn om op te wachten.
source: kindamuzik
het is moeilijk voor te stellen hoe sand snowman zich te midden van de drukke engelse hoofdstad terugtrekt in zijn studio om weg te zweven in zijn progressieve folk en experimentele ambient. het contrast is gigantisch. de muziek wordt er ook niet echt lichtvoetig van.
'the butcher's hook' introduceert moonswift, een vertrouwde stem voor sand snowman. haar hoge en gelaagde zang bijt het spits af met een episch geluid. op verrassende wijze evolueert het liedje stapsgewijs naar een behoorlijk vlot en ritmisch nummer met veel snelle accenten. de sneeuwman laat in dit eerste nummer meteen iets horen wat op de rest van de plaat wordt doorgezet: donkere en vervreemdende klanken kunnen best pakkend zijn.
terwijl de elektronica op het album zich vooral bezighoudt met het vormgeven van sfeervolle landschappen, maken de gitaar, piano en zang de liedjes concreter. het acht minuten durende 'mirrors' weet analoog en digitaal heel geleidelijk af te wisselen. korte pianothema's worden gebruikt om psychedelica mee te maken en weer terug. de combinatie van de instrumenten en elektronische invloeden is subtiel, maar muzikaal gezien is de lange experimentele zoektocht wel wat verwarrend.
gelukkig is lang niet alles zo abstract. 'faded flowers' (met steven wilson op zang) begint eenvoudig met een mooie, dromerige gitaar en wordt aangevuld met bitterzoete zanglijnen. 'riverrun' (weer wilson) laat een soortgelijk geluid horen met hoog gitaargetokkel en een betoverend mooie zangpartij.
two way mirror ligt met zijn obscure experimenten vaak zwaar op de maag, maar weet ook te verblijden met genoeg moois. voor wie de donkere klanken aankan, liggen verrassingen klaar die de moeite waard zijn om op te wachten.
source: kindamuzik
tf064, a review (3)
deze tweede re-release van dirk serries lijkt meer op wat ik live van hem gewend ben. denderend lage geluiden die je borstkas mee laten trillen. ik was er toen hij in het voorprogramma van cult of luna stond diep van onder de indruk. dankzij het hoge volume van de performance nam zijn muziek bezit van heel m'n lichaam. zelfs in de foyer was het geluid nog zodanig hard dat de hypnotiserende en eindeloos repeterende geluidsgolven bezit namen van het publiek.
i'm one of those monster numb with grace i is een rustig begin, met kabbelend gitaarwerk omlijst door zachte geluidjes. het klinkt alsof je op een meertje aan het drijven bent. dit meertje gaat over in een snelle stroom als het einde van de track een zeer beklemmende, lage toon met zich meebrengt. i'm one of those monster numb with grace ii laat nog meer lage tonen uit de luidsprekers denderen, al meandert het nog steeds langzaam verder. ook deze track wordt na ruim tien minuten heel beklemmend, als de piepjes en distortion erbij komen. de laatste track, dead wisdom is zonder meer een heerlijke drone-track van welgeteld 34 minuten! na helemaal ondergedompeld te zijn in de wereld van dirk serries is zelfs de stilte na 1,2 uur beklemmend. voor de mensen die geen exemplaar van de originele plaat hebben kunnen kopen, is deze re-release van fear falls burning een tweede kans. schaf hem aan en geniet!
source: zware metalen
i'm one of those monster numb with grace i is een rustig begin, met kabbelend gitaarwerk omlijst door zachte geluidjes. het klinkt alsof je op een meertje aan het drijven bent. dit meertje gaat over in een snelle stroom als het einde van de track een zeer beklemmende, lage toon met zich meebrengt. i'm one of those monster numb with grace ii laat nog meer lage tonen uit de luidsprekers denderen, al meandert het nog steeds langzaam verder. ook deze track wordt na ruim tien minuten heel beklemmend, als de piepjes en distortion erbij komen. de laatste track, dead wisdom is zonder meer een heerlijke drone-track van welgeteld 34 minuten! na helemaal ondergedompeld te zijn in de wereld van dirk serries is zelfs de stilte na 1,2 uur beklemmend. voor de mensen die geen exemplaar van de originele plaat hebben kunnen kopen, is deze re-release van fear falls burning een tweede kans. schaf hem aan en geniet!
source: zware metalen
tf063, tf064, a review (5)
nadat in 2004 de antwerpse muzikant dirk serries besloot om minder aktief te zijn met zijn ambientproject vidnaObmana, gooide hij het over een geheel andere boeg. zo ontstond fear falls burning. geïnspireerd door dantes ‘inferno’ en de muziek van bands als earth en sunn O))) ging hij in de weer met een elektrische gitaar en bakken vol effektpedalen, om zo uitwaaierende wolken van zware vintage gitaardrones op de luisteraar los te laten. muziek die nooit meteen bij eerste beluistering zijn geheimen prijs geeft. in de meergelaagdheid van melodieën en strukturen van boventonen komen iedere keer weer andere klankpatronen naar voren.
in een paar jaar tijd kwamen er van fear falls burning ruim 10 lp’s en cd’s uit bij labels als: projekt records, tonefloat records, conspiracy records, equation records, auf abwegen en a silent place. de meeste hiervan in veel te kleine oplagen. gelukkig verschenen bij tonefloat records nu de lp’s ‘i’m one of those monsters numb with grace’ en ‘the carnival of ourselves’ als cd heruitgave met op beide ook extra niet eerder uitgebracht materiaal.
source: vpro dwars
in een paar jaar tijd kwamen er van fear falls burning ruim 10 lp’s en cd’s uit bij labels als: projekt records, tonefloat records, conspiracy records, equation records, auf abwegen en a silent place. de meeste hiervan in veel te kleine oplagen. gelukkig verschenen bij tonefloat records nu de lp’s ‘i’m one of those monsters numb with grace’ en ‘the carnival of ourselves’ als cd heruitgave met op beide ook extra niet eerder uitgebracht materiaal.
source: vpro dwars
tf063, tf064, a review (4)
toen dirk serries in 2005 met fear falls burning startte, vierde postrock nog steeds hoogtij. de door zware metalen gedreven gitaardrones van sunn o))) waren weliswaar al een vaste waarde in de muziekwereld, maar bleven vooralsnog beperkt tot een cultpubliek. geen wonder dat serries zijn albums in kleine vinyloplages uitbracht.
de voorbije jaren heeft fear falls burning evenwel een steeds grotere aanhang gewonnen waardoor de vraag naar het oudere materiaal steeds groter werd. met the carnival of ourselves en i’m one of those monsters numb with grace (beiden uit 2006) krijgen alvast twee platen uit zijn indrukwekkende back catalogue (serries bracht geregeld meerdere platen per jaar uit) een nieuw leven op cd, inclusief bonustrack en nieuw artwork.
op zijn tweede studioalbum, the carnival of ourselves, zoekt serries duidelijk nog zijn weg als fear falls burning. het eerste nummer “19:19” heeft een knap leidmotief dat als een mantra herhaald wordt, alleen weet serries er te weinig rond te bouwen. de zichzelf voortslepende gitaarklanken die er bovenop gestapeld worden, zijn te weinig uitgewerkt om een albumkant lang te boeien. de aanzet tot meer is al aanwezig maar komt nog niet tot uiting.
hetzelfde geldt voor het tweede nummer op de plaat: ook “19:54” weet nog te weinig te begeesteren. in tegenstelling tot de andere song experimenteert serries hier echter al wat meer met verschillende gitaarklanken en variaties. het nummer schrijdt behoedzaam door de ruimte als was het bang te veel van zichzelf bloot te geven. een tweede maal wordt een belofte slechts ten dele ingelost en blijft de luisteraar vooralsnog op zijn honger zitten. serries licht een deel van de sluier op, maar houdt wat er werkelijk toe doet nog verborgen.
nog in datzelfde jaar, alsook twee platen verder, klinkt i’m one of those monsters numb with grace al heel anders zonder aan de essentie geraakt te hebben. ongeoefende oren en koele minnaars van al wat naar drones neigt, zullen in “19:46” geen verschil horen met de songs op the carnival of ourselves, maar de toegenomen rijkdom is onmiskenbaar. serries zweert nog steeds bij een terugkerend leidmotief waarrond geluiden opgebouwd zijn, maar weet nu ook het nummer een gravitas mee te geven dat op de eerdere release ontbrak.
het verschil schuilt in de onderhuidse spanning die opgebouwd wordt en aan het nummer een dreiging meegeeft die eerder niet te horen was. net zoals bij een goede film de achtergrondmuziek een scène meer kracht verleent zonder de aandacht op te eisen, weet serries hier de verschillende klanken met elkaar te verweven zonder dat de ene echt primeert op de andere of op de voorgrond treedt, minus het leidmotief weliswaar.
wat opgeld doet in “19:46”, geldt net zo goed voor “19:21”. de barokke en gezwollen opbouw is hier van bij de start aanwezig waardoor het nummer al vanaf het begin bol staat van de audiovisuele symboliek. serries laat de melancholische ondertonen uit de speakers sijpelen en maakt van het nummer een emotionele uitputtingslag die de luisteraar na twintig minuten verweesd, emotioneel gedraineerd en uitgeput achterlaat.
beide albums hebben ook een bonustrack meegekregen die bij voorkeur onafhankelijk van de respectievelijke platen beluisterd wordt, wil men niet te lang in het universum van fear falls burning verdwalen - de bonustracks gaan namelijk moeiteloos over de twintig minuten. de bedenkingen alsook de lovende woorden die voor beide platen geuit worden, gelden overigens net zo goed voor “and the land torn down” (the carnival of ourselves) als voor “dead wisdom” (i’m one of those monsters numb with grace).
in nauwelijks vijf jaar tijd heeft dirk serries onder de alias fear falls burning niet alleen een naam voor zichzelf weten op te bouwen, maar ook een indrukwekkende catalogus nagelaten. nu hij steeds meer het respect en de waardering krijgt die hij verdient, is het geen slechte zaak dat de oude albums met mondjesmaat opnieuw beschikbaar gemaakt worden. met the carnival of ourselves en i’m one of those monsters numb with grace is een eerste aanzet gegeven. de verzorgde uitgave alsook het al duidelijk hoorbare talent op deze eerste releases laten verhopen dat ook de andere niet langer verkrijgbare albums een nieuw leven zullen krijgen.
source: goddeau
de voorbije jaren heeft fear falls burning evenwel een steeds grotere aanhang gewonnen waardoor de vraag naar het oudere materiaal steeds groter werd. met the carnival of ourselves en i’m one of those monsters numb with grace (beiden uit 2006) krijgen alvast twee platen uit zijn indrukwekkende back catalogue (serries bracht geregeld meerdere platen per jaar uit) een nieuw leven op cd, inclusief bonustrack en nieuw artwork.
op zijn tweede studioalbum, the carnival of ourselves, zoekt serries duidelijk nog zijn weg als fear falls burning. het eerste nummer “19:19” heeft een knap leidmotief dat als een mantra herhaald wordt, alleen weet serries er te weinig rond te bouwen. de zichzelf voortslepende gitaarklanken die er bovenop gestapeld worden, zijn te weinig uitgewerkt om een albumkant lang te boeien. de aanzet tot meer is al aanwezig maar komt nog niet tot uiting.
hetzelfde geldt voor het tweede nummer op de plaat: ook “19:54” weet nog te weinig te begeesteren. in tegenstelling tot de andere song experimenteert serries hier echter al wat meer met verschillende gitaarklanken en variaties. het nummer schrijdt behoedzaam door de ruimte als was het bang te veel van zichzelf bloot te geven. een tweede maal wordt een belofte slechts ten dele ingelost en blijft de luisteraar vooralsnog op zijn honger zitten. serries licht een deel van de sluier op, maar houdt wat er werkelijk toe doet nog verborgen.
nog in datzelfde jaar, alsook twee platen verder, klinkt i’m one of those monsters numb with grace al heel anders zonder aan de essentie geraakt te hebben. ongeoefende oren en koele minnaars van al wat naar drones neigt, zullen in “19:46” geen verschil horen met de songs op the carnival of ourselves, maar de toegenomen rijkdom is onmiskenbaar. serries zweert nog steeds bij een terugkerend leidmotief waarrond geluiden opgebouwd zijn, maar weet nu ook het nummer een gravitas mee te geven dat op de eerdere release ontbrak.
het verschil schuilt in de onderhuidse spanning die opgebouwd wordt en aan het nummer een dreiging meegeeft die eerder niet te horen was. net zoals bij een goede film de achtergrondmuziek een scène meer kracht verleent zonder de aandacht op te eisen, weet serries hier de verschillende klanken met elkaar te verweven zonder dat de ene echt primeert op de andere of op de voorgrond treedt, minus het leidmotief weliswaar.
wat opgeld doet in “19:46”, geldt net zo goed voor “19:21”. de barokke en gezwollen opbouw is hier van bij de start aanwezig waardoor het nummer al vanaf het begin bol staat van de audiovisuele symboliek. serries laat de melancholische ondertonen uit de speakers sijpelen en maakt van het nummer een emotionele uitputtingslag die de luisteraar na twintig minuten verweesd, emotioneel gedraineerd en uitgeput achterlaat.
beide albums hebben ook een bonustrack meegekregen die bij voorkeur onafhankelijk van de respectievelijke platen beluisterd wordt, wil men niet te lang in het universum van fear falls burning verdwalen - de bonustracks gaan namelijk moeiteloos over de twintig minuten. de bedenkingen alsook de lovende woorden die voor beide platen geuit worden, gelden overigens net zo goed voor “and the land torn down” (the carnival of ourselves) als voor “dead wisdom” (i’m one of those monsters numb with grace).
in nauwelijks vijf jaar tijd heeft dirk serries onder de alias fear falls burning niet alleen een naam voor zichzelf weten op te bouwen, maar ook een indrukwekkende catalogus nagelaten. nu hij steeds meer het respect en de waardering krijgt die hij verdient, is het geen slechte zaak dat de oude albums met mondjesmaat opnieuw beschikbaar gemaakt worden. met the carnival of ourselves en i’m one of those monsters numb with grace is een eerste aanzet gegeven. de verzorgde uitgave alsook het al duidelijk hoorbare talent op deze eerste releases laten verhopen dat ook de andere niet langer verkrijgbare albums een nieuw leven zullen krijgen.
source: goddeau
tf063, a review (4)
fear falls burning, het kindje van dirk serries, draait om het produceren van hallucinerende geluiden, variërend van ambient en drone tot het volledig in woorden ongrijpbare. op deze re-release, die origineel alleen op vinyl is uitgebracht, worden we meegenomen op een geluids-expeditie die vooral bestaat uit psychedelische, zweverige tonen. het is een rustige kant van fear falls burning, en de aangenaam kabbelende geluiden zijn goed te verteren.
de diepe bas zit er wel constant in, en daarom kan het geheel het beste worden geconsumeerd op hoog volume. de bonustrack maakt deze re-release voor de fans toch wel de moeite van het aanschaffen waard, daar deze niet op de originele vinyl stond. deze track vind ik de beste van de drie en laat 28 minuten lang zweverige deuntjes horen. haal je hallucinerende middelen uit de kast en geniet.
source: zware metalen
de diepe bas zit er wel constant in, en daarom kan het geheel het beste worden geconsumeerd op hoog volume. de bonustrack maakt deze re-release voor de fans toch wel de moeite van het aanschaffen waard, daar deze niet op de originele vinyl stond. deze track vind ik de beste van de drie en laat 28 minuten lang zweverige deuntjes horen. haal je hallucinerende middelen uit de kast en geniet.
source: zware metalen
tf063, tf064, a review (3)
fear falls burning (oftewel dirk serries) is onze eigen belgische drone sensatie. binnenkort vervoegt ie het legendarische drone-collectief sunn o))) op de bühne van de predikherenkerk te leuven, nu brengt hij twee hopeloos uitverkochte werken uit zijn oeuvre terug op de markt. beide releases werden origineel enkel in beperkte oplage op vinyl uitgebracht, maar door de grote vraag ernaar gaan deze drone-meesterwerkjes een tweede leven op cd tegemoet. we zijn vooral te spreken over het eindeloos repetitieve, hypnotiserende en bedwelmende the carnival of ourselves. de sfeer is er beklemmend en alles-verterend. maar ook i'm one of those monsters numb with grace laat zich kennen als een geducht en oneindig meanderend klankspel. alle licht wordt aan de wereld onttrokken als de sluimerende gitaarfeedback van de man door je speakers galmt. niet voor alledag, maar zonder meer goed. de liefhebbers van het genre weten wat gedaan.
source: rifraf
source: rifraf
Subscribe to:
Posts (Atom)