vidnaobmana is dead, long live fear falls burning - or some such. after twenty or so years dirk serries, the man behind vidnaobmana, want to break away from the strict confinement of vidnaobmana and the ambient world it was part of, and return to simplicity of making live music. i assume he already had much of the gear he now uses, guitar and sound effects, but he now just plays his things live. tinkling on the guitar, feeding it through his bunch of sound effects and record it all. that simple? yes indeed, that simple. that is what dirk serries now does as fear falls burning, and so far he produced a cd, a double cd and now a highly limited lp on a new imprint of the dutch tonefloat label. the music of fear falls burning has connections to the world of post-rock, a particular area of post-rock, that of slowly moving sounds - no drums (although that would be an interesting thing to investigate for fear falls burning). a highly ambient form of post-rock. both sides have just one long piece. the one on side a starts out with mere tinkling, and over the course piece slightly atonal resonances are dropped in, which work their bit on the background, and once all the elements are in place things slowly built in power and crescendo. maybe the quick fade out at the end is a pity. the piece on the other side is more on one level. all the elements are in place from the beginning and modulations take place in the various sounds, sometimes fading in a bit more of one or the other, but it's throughout a solemn piece of music. this is the better piece of the two. slowly meandering about, like a walk in a rain covered forest on a cloudy autumn day. so far the best thing i heard from fear falls burning!
source: vital weekly
tfc104, a review (1)
auf 100 stck. limitierte nur-vinyl veröffentlichung. da werden mann wie frau natürlich schnell mal öselig von wegen: "wie soll ich zum teufel an eine platte 'rankommen, die mich (vielleicht) interessiert, die aber auch schon ausverkauft ist, bevor ich überhaupt erfahren habe, dass es sie gibt?" weis ich auch keine antwort 'drauf, hab' mich aber bemüht, wenigstens hier schnell zu sein. außerdem der hinweis: so manche ausverkaufte platte dümpelt noch jahre (!) bei mailorders herum, dort zu suchen kann erheblich billiger sein, als bei dem einen bekannten universellen-online-anbieter. als werk unterscheidet sich die "the carnival of ourselves" von der "first by a whisper then by a storm-tour-cd" deutlich, obwohl die beiden stücke der lp durchaus auch auf der letztgenannten hätten enthalten sein können. dieses paradoxon erhellt sich mit blick auf die beschränkungen der formate; wo die cd "first...." allein aufgrund ihrer laufzeit erlaubt, zwischen die in erster linie auf nahezu ursprünglich belassenen (und allein gelassenen) gechrunchten und mit vibrato versehenen gitarrenakkorden basierenden stücke auch einige einzuschieben, die aus geloopten schwellerklängen flächen aufbauen, so legt die lp den focus ausschließlich auf solche. die "carnival" wirkt dadurch extrem einheitlich, fast wie ein stück, unterteilt durch das umdrehen des vinyls..... sehr schöne platte, wobei der anfang der zweiten seite aufgrund von sound und spielweise reminiszenzen in richtung frühere generationen gibt (and also the trees, dif juz, cocteau twins), insgesamt aber deutlich runder, wärmer, unhektischer und damit (ja, eigentlich) zeitgemäßer klingt. vinylqualität super in sound + optik (opak transparent weiss), feines blauschwarzes wellpappcover mit echtheitszertifikat einschließlich siegellackbestätigung. an dieser stelle noch mal einen schönen dank an joris von conspiracy für seine mühen...........
source: unruhr
source: unruhr
tfc103, a review (1)
en zo ligt er ineens nieuw materiaal van the use of ashes op de deurmat, in de vorm van een heerlijke plak doorzichtig 180 grams vinyl. zo zien we het graag. en bij het beluisteren wordt het alleen maar beter. de lp bestaat uit twee qua inhoud met elkaar verbonden composities van elk een plaatkant. op kant a blijft het allemaal mooi ingehouden, een mooie opbouw van drones en klanken die naadloos in het hokje van de ambient vallen. op kant b gaan we verder met stevigere drones, waar uiteindelijk een drummachine, bas en wah-wah's bijkomen. als fan van de oude spacemen 3 sound uit de jaren tachtig valt me onmiddelijk op hoe deze tracks naadloos passen in de lijn spacemen 3/spectrum en met hoeveel oor voor details ze zijn uitgevoerd. heerlijke liefhebbersplaat!
source: fret
source: fret
tfc101, a review (1)
na een tijdje van stilte is het altijd weer tof om wat te horen van een van nederlands oudste en tegelijk meest ondergewaardeerde technoproducers. in-existence is maarten van der vleuten, die vooral begin jaren negentig voor grote labels als djax en r&s de ene hit na de andere maakte: some pure ambient, some techno, maar altijd de moeite waard. nadat ik vow of silence een aantal keren heb beluisterd, denk ik dat het zijn beste werk in jaren is. soms donker, soms lichtvoetiger, maar vooral spannend. de hoofdmoot betaat uit ambient tracks, maar ook komt er hier en daar een beatof baslijn voorbij. het is vooral vergelijkbaar met zijn oudere werk voor labels als apollo. hopelijk volgt er binnenkort meer.
source: fret
source: fret
tf071, a review (1)
das die cover bei tonefloat, neben der rein handwerklichen art (dicke pappe, japan-style ohne laschen) auch gestalterisch erstklassig sind, bemerke ich nicht zum ersten mal. bei all dem, was man sonst so sieht, ist es aber nicht falsch, dies zu wiederholen und zu betonen.
gut, hier also eine windmühle. und, bevor man das überhaupt gesehen hat, will man schon fragen: was soll das? etwa so wie bei den herzen auf dem cover (z.b. bei verschiedenen inkarnationen der „smile" von boris). und genau wie bei z.b. boris mit der tatsächlichen, sichtbaren umsetzung als cover und der völlig von der erwartungshaltung losgelösten wirkung ist das hier mit der windmühle: carl clover von aleph bringt eine surreale, unwirkliche stimmung ein, die die windmühle in ihrer grauschwarzen verlorenheit als symbol irgendeines unheils erscheinen lässt. ein unheil, das steven wilson aka bass communion zu dieser ep inspiriert hat: „in 1843 a mild mannered man was so obsessed with windmills that he would gaze at them for days on end. his friends tried to distract him from the fixation by moving him to an area with no mills. there the windmill man lured a boy into the woods, then killed and mutilated him. his motive, he explained, was the hope that as punishment he would be taken to a place where there just might be a mill." und im grunde könnte ich hier aufhören, denn wer ein bisschen fantasie hat, für den müsste der film doch jetzt losgehen. für die anderen: die musik übertrifft dies noch. in ihrer düsteren entrücktheit; einer düsternis, die eben nicht aus der hölle kommt, sondern aus einer unendlichen melancholie resultiert. so fern wie der himmel hinter der mühle; scheinbar nur 2, 3 töne; klagend, verweht. mit ein paar wenigen, tief eingewebten ergänzungen; über beide seiten der ep.
ein, bei aller ätherik, überaus focussiertes werk. das den hörer / die hörerin mit wenigsten mitteln einen maximaln raum (an)bietet. perfekt; direkt in die top 2009.
source: unruhr.de
gut, hier also eine windmühle. und, bevor man das überhaupt gesehen hat, will man schon fragen: was soll das? etwa so wie bei den herzen auf dem cover (z.b. bei verschiedenen inkarnationen der „smile" von boris). und genau wie bei z.b. boris mit der tatsächlichen, sichtbaren umsetzung als cover und der völlig von der erwartungshaltung losgelösten wirkung ist das hier mit der windmühle: carl clover von aleph bringt eine surreale, unwirkliche stimmung ein, die die windmühle in ihrer grauschwarzen verlorenheit als symbol irgendeines unheils erscheinen lässt. ein unheil, das steven wilson aka bass communion zu dieser ep inspiriert hat: „in 1843 a mild mannered man was so obsessed with windmills that he would gaze at them for days on end. his friends tried to distract him from the fixation by moving him to an area with no mills. there the windmill man lured a boy into the woods, then killed and mutilated him. his motive, he explained, was the hope that as punishment he would be taken to a place where there just might be a mill." und im grunde könnte ich hier aufhören, denn wer ein bisschen fantasie hat, für den müsste der film doch jetzt losgehen. für die anderen: die musik übertrifft dies noch. in ihrer düsteren entrücktheit; einer düsternis, die eben nicht aus der hölle kommt, sondern aus einer unendlichen melancholie resultiert. so fern wie der himmel hinter der mühle; scheinbar nur 2, 3 töne; klagend, verweht. mit ein paar wenigen, tief eingewebten ergänzungen; über beide seiten der ep.
ein, bei aller ätherik, überaus focussiertes werk. das den hörer / die hörerin mit wenigsten mitteln einen maximaln raum (an)bietet. perfekt; direkt in die top 2009.
source: unruhr.de
tf072
the use of ashes' previous full-length white nights: the hand of tzafkiël saw them return to their roots as a psychedelic folk ensemble. still marked by their experimental excursions into the realms of sound art and remixes, however, it was also an eccentric and gloomy work, combining tender melodic pieces with ghostly drones and surreal collages. white nights: glowing lights is a direct continuation of its predecessor's approach, but places even greater importance on the band's talents as intuitive songsmiths. as a result, the focus of these occasionally no more than two minute long tracks is firmly on acoustic guitars and peter van vliet's voice, with organs, sitars, tablas as well as an array of vintage analogue synthesizers providing a colourful backdrop. the dark, claustrophobic and nightmare-like ambiance of the hand of tzafkiël has evaporated and given way to a more luminous, airy and laminar sound – especially so in floating instrumental sections filled with undulating harmonics and dreamy mellotron melodies. as has been revealed, the record is the second volume in an ambitious cycle of interconnected releases. the use of ashes have certainly entered a new period of prolific productivity after a relatively quiet phase spent with re-evaluating the future of the project: even though glowing lights contains enough ideas to see other bands through an entire career, yet more white nights material is to follow soon. as peter van vliet promises after all: "like all stories, this one has not yet come to an end."
the album will be out in two versions: a 180 grams black vinyl edition, and a cd edition in deluxe mini album cardboard sleeve with obi. to coincide with the release of white nights: glowing lights, a cd edition of
white nights: the hand of tzafkiël will also become available, also in deluxe mini album cardboard sleeve with obi. both releases can be pre-ordered from the tonefloat store. pre-orders ship october 27.
listen to music from the albums at the use of ashes myspace.
tf077, a review (16)
belgian soundscaper dirk serries laid his serene vidnaObmana project down several years ago in order to concentrate on darker and more obtrusive things as fear falls burning. with 3 seconds of air, he would seem to be - consciously or not - retro-fitting a bridge between these two modes of thought and execution.
apparently the flight of song has been ten years in the making as serries and fellow guitarist paul van den berg felt their way cautiously along in search of the "it" they needed to become a perfectly cohesive "them". the missing element turned out to be hiding in plain sight - martina verhoeven, whose unique abstract photography has graced many a vidnaObmana album cover.
with her bass joining their guitars, 3 seconds of air gained necessary depth and resonance. "dead poets sing the sunless land" opens with a majestic languor, until one "voice" out of its midst breaks from the flock to explore the freedom of its own "song", soaring on rising thermals of warm guitar and bass, dipping and cawwing and soaring back up again before rejoining its brethren.
"the heart disintegrates wearing disposable masks of angels" (the only quibble i have with this release is the track titles - save one) hears the three weave their distincitive voices into a slow-motion pas de trois of muted-coloured ribbons, coming closer together, pulling farther apart but never losing sight of one another. together, they become something huge and reach glorious heights.
if the first two tracks seem to celebrate belonging, the third is the yowl of the lone wolf, uncertain, unhappy at being alone, amazed and a little scared by the density of the forest. finally, the closing title actually does seem to reflect the piece´s pacific denouement, "ghosts stream the harmony of delight".
achieved remarkably over the course of two short winter days in the rural belgian chapel picutred on the front cover, entirely improvised and recorded by a single stereo microphone.
speaking of the cover, it is worthy of a design award for Carl Glover, who has perfectly recreated the construction, texture and even heft of a mid-20th century album cover in small scale.
source: sonomu
apparently the flight of song has been ten years in the making as serries and fellow guitarist paul van den berg felt their way cautiously along in search of the "it" they needed to become a perfectly cohesive "them". the missing element turned out to be hiding in plain sight - martina verhoeven, whose unique abstract photography has graced many a vidnaObmana album cover.
with her bass joining their guitars, 3 seconds of air gained necessary depth and resonance. "dead poets sing the sunless land" opens with a majestic languor, until one "voice" out of its midst breaks from the flock to explore the freedom of its own "song", soaring on rising thermals of warm guitar and bass, dipping and cawwing and soaring back up again before rejoining its brethren.
"the heart disintegrates wearing disposable masks of angels" (the only quibble i have with this release is the track titles - save one) hears the three weave their distincitive voices into a slow-motion pas de trois of muted-coloured ribbons, coming closer together, pulling farther apart but never losing sight of one another. together, they become something huge and reach glorious heights.
if the first two tracks seem to celebrate belonging, the third is the yowl of the lone wolf, uncertain, unhappy at being alone, amazed and a little scared by the density of the forest. finally, the closing title actually does seem to reflect the piece´s pacific denouement, "ghosts stream the harmony of delight".
achieved remarkably over the course of two short winter days in the rural belgian chapel picutred on the front cover, entirely improvised and recorded by a single stereo microphone.
speaking of the cover, it is worthy of a design award for Carl Glover, who has perfectly recreated the construction, texture and even heft of a mid-20th century album cover in small scale.
source: sonomu
tf063, tf064, a review (11)
tonefloat brengt ten slotte ook nog twee oudere, gelimiteerde en bijgevolg uitverkochte vinylreleases van fear falls burning uit op cd. i'm one of those monsters numb with grace verscheen oorspronkelijk in 2006 op het amerikaanse equation (zie gc #79); terwijl the carnival of ourselves datzelfde jaar werd uitgebracht door tonefloat (zie gc #75). het eerste album kreeg voor deze heruitgave een extra studiotrack mee; de tweede een livenummer opgenomen in hamburg datzelfde jaar. tweemaal een mooie herkansing."
source: gonzo circus
source: gonzo circus
tf060, a review (5)
[...] in datzelfde boekje staat ook een markante belg, namelijk dirk serries (fear falls burning, vidnaObmana). ditmaal linkt travis zijn fluit aan de gitaardrones van serries en dat zorgt voor een ietwat andere klankkleur dan op thread. tegelijkertijd zijn er ook overeenkomsten: het ijle, het repetitieve, het meditatieve, het cinematografische, het puristische, het introspectieve, het mysterieuze en het minimalistische. travis' insturment associëren we doorgaans niet met drones, toch lijkt het te werken. ook op het podium. the tonefloat sessions grijpt immers terug naar opnames die werden gemaakt tijdens enkele concerten. de teneur is uitgesproken atmosferisch en - opvallend - van donkere wendingen is nooit sprake waardoor de twee lange tracks ook liefhebbers van de sferische soundscapes van vidnaObmana moeten kunnen bekoren.
source: gonzo circus
source: gonzo circus
tf062, a review (1)
theo travis' adressenboekje kan, zonder overdrijven, ronduit indrukwekkend genoemd worden. de britse saxofonist/fluitist mag een rits muzikanten, grote en mindere goden, zoals daevid allen (gong), david sylvian, anja garbarek, steven wilson (porcupine tree) of harold budd tot zijn muzikale vrienden rekenen. door voor het dubbelalbum thread samen te werken met niemand minder dan king crimson-gitarist robert fripp stapt hij nog een artistieke trede hoger. travis, een klassiek geschoold muzikant en componist met een ijzersterke reputatie in de britse jazzscene, bracht slechts een dag door met deze legendarische muzikant en dat is er helaas ook een beetje aan te horen. spontaan is één zaak; focus, richting en spanningsopbouw echter een andere. thread is nergens ondermaats, daarvoor kunnen beiden artiesten te veel terug plooien op hun ervaring en competenties; toch nekt de te hoge mate van vrijblijvendheid enigzins hun inspanningen. thread - een in pure schoonheid resulterende combinatie van ambient, soft jazz en licht klassiek - nodigt uit tot relax luisteren, bij voorkeur tussen droom en slaap, maar is daardoor tegelijkertijd ook wat steriel en bijgevolg niet echt meer dan aangenaam vakmanschap.
source: gonzo circus
source: gonzo circus
tf077, a review (15)
er liggen drie gitaren met een stamboom in de schaduw van het kruis, de bijlage lijkt wel een doosprentje voor fender, gibson en versterker, en we absorberen het feit dat alles opgenomen werd in een koude kapel. maar zelfs zonder al deze uiterlijke tekenen, zouden we het debuut van 3 seconds of air sacrale eigenschappen toedichten.
gitaristen paul van den berg en dirk serries (vidnaObmana en fear falls burning) en bassiste martina verhoeven laten hun instrumenten geconcentreerd samensmelten tot subtiele vibraties en ijle echo's van klanken. als vanzelf proberen we elke beweging en elk nevengeluid te verbannen tijdens de beluistering van dit gelimiteerde (cd en vinyl) album, terwijl een goedaardige geest zijn ijskoude adem in onze nek blaast. de stapel met gelijkklinkende releases schuiven we nadien hooghartig opzij: 3 seconds of air zweeft namelijk minstens één dimense hoger dan de concurrentie.
source: gonzo circus
gitaristen paul van den berg en dirk serries (vidnaObmana en fear falls burning) en bassiste martina verhoeven laten hun instrumenten geconcentreerd samensmelten tot subtiele vibraties en ijle echo's van klanken. als vanzelf proberen we elke beweging en elk nevengeluid te verbannen tijdens de beluistering van dit gelimiteerde (cd en vinyl) album, terwijl een goedaardige geest zijn ijskoude adem in onze nek blaast. de stapel met gelijkklinkende releases schuiven we nadien hooghartig opzij: 3 seconds of air zweeft namelijk minstens één dimense hoger dan de concurrentie.
source: gonzo circus
Subscribe to:
Posts (Atom)