as the follow up to last years "white nights - the hand of tzafkiël" and part two of what might become a trilogy, "white nights - glowing lights" is of course interesting to compare it to the first part. both refer to white nights; is this a reference to the classic 1957 movie by luchino visconti (which incidentally i have on DVD, but still need to watch), a reference to the northern light or to perhaps the suicide practices of jim jones in jonestown? i wonder. both album covers look alike in design, but there are significant differences. the owl, which appears to be dead, set to a backdrop of a city on the cover of tzafkiël, has been replaced by a picture of a deer (more often used in use of ashes' imagery), very much alive. whereas the last lyrics on tzafkiël were "ashes, we all fall down", the new album ends with "kreuzpunkt des lichtes". the feel of the album is also quite different. lighter in tone than tzafkiël, glowing lights is more focused on short songs, with less emphasis on the longer instrumental tracks of the first album. i hate to use the term psychedelic folk, but maybe that gives you an idea. as always, use of ashes main-man peter van vliet, aided by his brother simon and maarten scherrenburg, weaves his songs based on gently guitar picking, tablas and mellotron. the lyrics are often short fragments, at times no more than loose words or lines, which is something i personally quite like. the works of use of ashes are a logical follow up to the later mekanik kommando albums (like the utterly wonderful shadow of a rose), which in the late-80's seamlessly merged into use of ashes (1988's the castle of fair welcome was recorded under the name mekanik kommando but released as use of ashes). opener morgenstern on glowing lights sets the acoustic mood for the album, which features no less than 18 songs in 45 minutes. the often short songs have an open character, are more transparent, which gives room to the guitar and vocals. with the songs all seemingly floating into each other, it is hard to pick favorite. i personally love kiss the light, dark white planet, eidolon and the instrumental nine glowing lights. as a whole, this is a great follow up to tzafkiël, there might be too many songs and too little experiment for vital readers, but please let that not discourage you: glowing lights is a fantastic album that has been in my cd player for quite a while now.
source: vital weekly
tf077, a review (19)
het was lang een naamloos project, waarvan de kiemen reeds in 2000 werden gelegd. dirk serries heeft een dark ambient en industrial noise verleden met vidnaObmana en we kennen hem ook van zijn gitaardrone project fear falls burning. paul van den berg is een bluesgitarist en bassiste martina verhoeven is het derde groepslid. samen opereren ze nu onder de naam 3 seconds of air.
gewapend met twee elektrische gitaren en een elektrische bas, waarvan de output door een set tube amplifiers werd gejaagd, creëert 3 seconds of air op the flight of song hun specifieke wall of sound die refereert naar blues, ambient, avant garde en noise. het geheel ademt voor hedendaagse oren een duidelijke post rock sfeer. een beetje een domme term eigenlijk, post rock, die exclusief gebruikt wordt voor bepaalde groepen vanaf de jaren ’90 tot nu, maar draai een plaat van ash ra temple, cluster, guru guru, neu!.. uit begin jaren ’70 of iets als amon duül uit eind jaren ’60 en je hebt ook iets dat klinkt als ‘post rock’. krautrock, post rock, dronescapes, het ligt soms dicht bij elkaar en we denken dat het misschien wel dit soort bands zijn waar 3 seconds of air zich op inspireert voor hun ‘ode to the psychedelic music of the late sixties, early seventies’ zoals ze zelf op hun site aangeven.
alle tracks werden opgenomen in het weekend van 7 en 8 februari 2009 in de ijzig koude st. theobaldus kapel bij brecht. het is trouwens deze kapel die te zien is op de wel heel erg mooie en qua sfeer perfect bij de muziek passende hoesfoto. voor de opname maakte men gebruik van een laptop, pro-tools en één rode nt4 microphone. geen overdubs, geen editing. het resultaat is een album (74 speelduur minuten) dat bestaat uit vier ultralange, sfeervolle, maar wel erg minimalistische dronescapes, die in lengte variëren van 13 tot 23 minuten. samen met de cd werd ook een vinylplaat uitgebracht met twee songs die niet op de cd staan. dit is een mooie aanwinst voor liefhebbers van minimalistische drone en post rock. wie fear falls burning goed vindt (weinig verrassend is dat de beste referentie), kan zich dit met een gerust hart aanschaffen.
source: dark entries
gewapend met twee elektrische gitaren en een elektrische bas, waarvan de output door een set tube amplifiers werd gejaagd, creëert 3 seconds of air op the flight of song hun specifieke wall of sound die refereert naar blues, ambient, avant garde en noise. het geheel ademt voor hedendaagse oren een duidelijke post rock sfeer. een beetje een domme term eigenlijk, post rock, die exclusief gebruikt wordt voor bepaalde groepen vanaf de jaren ’90 tot nu, maar draai een plaat van ash ra temple, cluster, guru guru, neu!.. uit begin jaren ’70 of iets als amon duül uit eind jaren ’60 en je hebt ook iets dat klinkt als ‘post rock’. krautrock, post rock, dronescapes, het ligt soms dicht bij elkaar en we denken dat het misschien wel dit soort bands zijn waar 3 seconds of air zich op inspireert voor hun ‘ode to the psychedelic music of the late sixties, early seventies’ zoals ze zelf op hun site aangeven.
alle tracks werden opgenomen in het weekend van 7 en 8 februari 2009 in de ijzig koude st. theobaldus kapel bij brecht. het is trouwens deze kapel die te zien is op de wel heel erg mooie en qua sfeer perfect bij de muziek passende hoesfoto. voor de opname maakte men gebruik van een laptop, pro-tools en één rode nt4 microphone. geen overdubs, geen editing. het resultaat is een album (74 speelduur minuten) dat bestaat uit vier ultralange, sfeervolle, maar wel erg minimalistische dronescapes, die in lengte variëren van 13 tot 23 minuten. samen met de cd werd ook een vinylplaat uitgebracht met twee songs die niet op de cd staan. dit is een mooie aanwinst voor liefhebbers van minimalistische drone en post rock. wie fear falls burning goed vindt (weinig verrassend is dat de beste referentie), kan zich dit met een gerust hart aanschaffen.
source: dark entries
tf072, a review (2)
après vingt-cinq année d'existence, voici que les néerlandais de the use of ashes débarquent sur le w-fenec à l'occasion d'un énième disque, paru cette fois chez leurs compatriotes de tonefloat. Et comme à l'accoutumée chez cet exigeant label (anja garbarek, 3 seconds of air, fear falls burning, porcupine tree, sand snowman...), on a droit à un cd livré dans un élégant cardboard sleeve et pour la peine composé de quelques 18 titres... et 45 minutes et des poussières de musique.
constellation de titres essentiellement courts (régulièrement en dessous des deux minutes, à deux ou trois exceptions près), white nights : glowing lights est de ces disques parsemés de petites moments de musique intemporelle, de pépites mêlant habilement folk, krautrock et électronique, de morceaux plus dispensables également, le tout finissant par produire un résultat assez étrange, quasi mystique et à coup sûr déroutant. et pour cause, de petites bizarreries anachroniques en trouvailles inspirées, the use of ashes semble évoluer sans se soucier une seconde des conséquences des courbes du temps ; et de fait, nous emmène dans un voyage musical pour le moins original sinon quasi inédit.
etrangeté old-school, petites finesses contemporaines et production plutôt moderne, les néerlandais se laissent porter au gré de leurs rythmiques, légères, et de leur psychédélisme noyé sous les effets de studio. le temps n'a définitivement aucune prise sur eux, pas plus que les modes ou les "courants musicaux" d'ailleurs. par conséquent, entre transe chamanique, angélisme béat et promenade buccolique, pop lunaire et folk désenchantée, arrangements feutrés et électro narcoleptique, white nights : glowing lights fait certainement partie de ces albums qui raviront les érudits et inconditionnels du genre (et d'une certaine idée de la musique). pour les autres, il se révèlera en une oeuvre parfois magnétique, parfois complètement absconse. on peut tout à fait imperméable à the use of ashes comme se laisser tenter aveuglément. curieux tout de même...
source: w-fenec
constellation de titres essentiellement courts (régulièrement en dessous des deux minutes, à deux ou trois exceptions près), white nights : glowing lights est de ces disques parsemés de petites moments de musique intemporelle, de pépites mêlant habilement folk, krautrock et électronique, de morceaux plus dispensables également, le tout finissant par produire un résultat assez étrange, quasi mystique et à coup sûr déroutant. et pour cause, de petites bizarreries anachroniques en trouvailles inspirées, the use of ashes semble évoluer sans se soucier une seconde des conséquences des courbes du temps ; et de fait, nous emmène dans un voyage musical pour le moins original sinon quasi inédit.
etrangeté old-school, petites finesses contemporaines et production plutôt moderne, les néerlandais se laissent porter au gré de leurs rythmiques, légères, et de leur psychédélisme noyé sous les effets de studio. le temps n'a définitivement aucune prise sur eux, pas plus que les modes ou les "courants musicaux" d'ailleurs. par conséquent, entre transe chamanique, angélisme béat et promenade buccolique, pop lunaire et folk désenchantée, arrangements feutrés et électro narcoleptique, white nights : glowing lights fait certainement partie de ces albums qui raviront les érudits et inconditionnels du genre (et d'une certaine idée de la musique). pour les autres, il se révèlera en une oeuvre parfois magnétique, parfois complètement absconse. on peut tout à fait imperméable à the use of ashes comme se laisser tenter aveuglément. curieux tout de même...
source: w-fenec
tf072, a review (1)
it is as if from the glowing city lights the use of ashes are able to transform sounds like vocoder into an art form, dark sounds synthesizers into beauties of light and space, the songs, this time with a post-sixties psych-pop flavour at times on some early tracks mostly, with acoustic guitars amongst other instruments like zither and oboe create such natural soundscapes with beautifully swelling sounds and songs it is as if some mystical parts of nature takes over, looming from around corners, moss and growing trees appear, dragons are seen in small insects, a lost world finds its way again. very much like the earliest albums of the use of ashes, here the group finds its way back, like the flickering light of one by one images flight of an old art movie, i can imagine the images very much with it. this is a dreamy atmosphere attractive for its strength in visual space. some other elements are sitar, tempura-drones and tabla which uplift even more the light in its looming atmosphere endowed by uncovered expectations, like the silence after a refreshing rain. very nice and recommended !
source: psyche van 't folk
source: psyche van 't folk
tf077, a review (18)
een mooi verhaal is het: vlaamse drone- en doomspecialist dirk serries (vidnaObmana, fear falls burning) en bevriende bluesgitarist paul van den berg zijn – elk vanuit hun eigen achtergrond – al tien jaar muzikaal aan het experimenteren en konkelfoezen. de unieke combinatie van dit duo begint meer en meer concrete resultaten af te leveren en wanneer serries' grafische vormgeefster martina verhoeven plots aardig weg lijkt te kunnen met een fender basgitaar, komt alles in een stroomversnelling terecht. het trio sluit zich twee ijskoude winterdagen op in een lege kapel in brecht, zet de verwarming af omdat die teveel kabaal maakt en komt nadien buiten met the flight of song'. dit album, onder projectnaam 3 seconds of air, bevat vier uiterst desolate, ijle geluidscollages die met behulp van één microfoon, een laptop en wat protools-software live vastgelegd werden.
het is meteen duidelijk wie het voortouw neemt in dit gezelschap. De lange, minimale klankpaletten die variëren van dertien tot drieëntwintig minuten ademen helemaal serries' alter ego fear falls burning uit. een lang uitgerokken drone die langzaam omwentelt of van kleur verandert, ligt steevast aan de basis. wie echter wat dieper graaft (hoog volume!), ontdekt tokkels, snaaraanslagen en zelfs bewuste stiltes die het geheel opvullen. van enig ritme of vaste melodie is in deze inhoudelijk beperkte muziek geen sprake en dat dwingt te letten op en zoeken naar details. zo valt bijvoorbeeld op dat dit album – naar dirk serries' normen – wel heel erg traag beweegt en dat de textuur van alle vier de tracks nogal uniform is. de blauwe laatavond hoesfoto van de sint theobalduskapel blijkt een prima weerspiegeling van de muzikale inhoud van the flight of song: sereen, halfduister en enigszins mysterieus. hoewel elke track beweegt volgens een gelijkaardig principe, met de monotone gitaarlijn voorop, neemt nummer na nummer de duistere teneur op de cd toe. hoogtepunt is allicht warping night air having brought the boom', dat het meeste dynamiek kent en toch een heerlijk donkere, compacte en zelfs spookachtige omkadering heeft. helaas blijkt dat toch nog te weinig om een spanningslijn in dit vijfenzeventig minuten durende verhaal te leggen.
3 seconds of air mag dan een uniek gelegenheidsproject zijn dat de mysterieuze stilte die in een omgeving als een oude kapel hangt mooi weet te vullen. inhoudelijk blijkt deze muziek wel heel erg minimaal. niet één seconde blijkt dat serries twee medemuzikanten om zich geschaard heeft in dit uniforme geheel. het gevaar van wegdromerij is dan ook groot bij the flight of song, dat zelfs voor vidnaObmana-volgelingen geen gemakkelijke brok muziek vormt.
source: kwadratuur
het is meteen duidelijk wie het voortouw neemt in dit gezelschap. De lange, minimale klankpaletten die variëren van dertien tot drieëntwintig minuten ademen helemaal serries' alter ego fear falls burning uit. een lang uitgerokken drone die langzaam omwentelt of van kleur verandert, ligt steevast aan de basis. wie echter wat dieper graaft (hoog volume!), ontdekt tokkels, snaaraanslagen en zelfs bewuste stiltes die het geheel opvullen. van enig ritme of vaste melodie is in deze inhoudelijk beperkte muziek geen sprake en dat dwingt te letten op en zoeken naar details. zo valt bijvoorbeeld op dat dit album – naar dirk serries' normen – wel heel erg traag beweegt en dat de textuur van alle vier de tracks nogal uniform is. de blauwe laatavond hoesfoto van de sint theobalduskapel blijkt een prima weerspiegeling van de muzikale inhoud van the flight of song: sereen, halfduister en enigszins mysterieus. hoewel elke track beweegt volgens een gelijkaardig principe, met de monotone gitaarlijn voorop, neemt nummer na nummer de duistere teneur op de cd toe. hoogtepunt is allicht warping night air having brought the boom', dat het meeste dynamiek kent en toch een heerlijk donkere, compacte en zelfs spookachtige omkadering heeft. helaas blijkt dat toch nog te weinig om een spanningslijn in dit vijfenzeventig minuten durende verhaal te leggen.
3 seconds of air mag dan een uniek gelegenheidsproject zijn dat de mysterieuze stilte die in een omgeving als een oude kapel hangt mooi weet te vullen. inhoudelijk blijkt deze muziek wel heel erg minimaal. niet één seconde blijkt dat serries twee medemuzikanten om zich geschaard heeft in dit uniforme geheel. het gevaar van wegdromerij is dan ook groot bij the flight of song, dat zelfs voor vidnaObmana-volgelingen geen gemakkelijke brok muziek vormt.
source: kwadratuur
tf077, a review (17)
the flight of song is the debut cd from 3 seconds of air, a pure ambient band made up of two guitarists and a bass player. the album is an enjoyable listening experience composed of lots of volume swells and reverb soaked guitar lines. the whole thing was recorded live in a chapel in belgium - which is a cool backdrop for the music, and a nice connection to reality for music that is pretty formless and ethereal.
i haven't listened to a lot of purely ambient music before, but i did have a period in my life when i was very much into steve roach's midnight moon album - which was recorded entirely with guitar. this album stood out from roach's other work because of the focus on tone that working solely with a guitar can bring. 3 seconds of air really remind me of midnight moon, and i'm guessing both they and roach have a common influence farther back that i've missed out on. either way, both albums are great zone-out records, but in a very different way than the recent stream of underground drone artists. this is ambient music in a very real sense- something that you can leave on to effect the environment that it is played in. the sounds are weightless and airy - very cleanly recorded without any background noise (it almost feels too clean for my tastes, but that's just a personal preference). it's easy to feel enveloped and calmed by the recordings, like being lifted up weightlessly into the air.
the addition of bass is one thing that really makes the album something different and special for me. the bass notes are a clean less-reverbed counter point to all the guitar sound-clouds. it moves the pieces along a little bit, and without this addition i feel the entire album would really not be as remarkable.
3 seconds of air might be a little derivative at times, but they win me over by producing a satisfyingly effective album. i'd be interested to hear the group expand their sound into more rough-edged places, perhaps with a little less reverb.
source: foxy digitalis
i haven't listened to a lot of purely ambient music before, but i did have a period in my life when i was very much into steve roach's midnight moon album - which was recorded entirely with guitar. this album stood out from roach's other work because of the focus on tone that working solely with a guitar can bring. 3 seconds of air really remind me of midnight moon, and i'm guessing both they and roach have a common influence farther back that i've missed out on. either way, both albums are great zone-out records, but in a very different way than the recent stream of underground drone artists. this is ambient music in a very real sense- something that you can leave on to effect the environment that it is played in. the sounds are weightless and airy - very cleanly recorded without any background noise (it almost feels too clean for my tastes, but that's just a personal preference). it's easy to feel enveloped and calmed by the recordings, like being lifted up weightlessly into the air.
the addition of bass is one thing that really makes the album something different and special for me. the bass notes are a clean less-reverbed counter point to all the guitar sound-clouds. it moves the pieces along a little bit, and without this addition i feel the entire album would really not be as remarkable.
3 seconds of air might be a little derivative at times, but they win me over by producing a satisfyingly effective album. i'd be interested to hear the group expand their sound into more rough-edged places, perhaps with a little less reverb.
source: foxy digitalis
tf064, a review (7)
fear falls burning is duidelijk zijn geluidsarchieven aan het oppoetsen. daar is niets mis mee natuurlijk, want of het nu om deze projectnaam gaat, vidnaObmana of nog een boel andere die de dronemeester zichzelf heeft aangemeten, het aantal langdurige geluidsexperimenten van de vlaming is inmiddels niet meer bij te houden. i'm one of these monsters numb with grace is een heruitgave van de ondertussen al lang niet meer te vinden, gelijknamige vinylplaat uit 2006 met twee tracks die hier wordt verrijkt met een onuitgebrachte studio-opname die meer dan een half uur in beslag neemt.
2006 bleek een creatief jaar te zijn voor fear falls burning, want net als zijn meer zachtmoedige tweelingbroer the carnival of ourselves, haalt ook dit album muzikale herinneringen uit deze periode boven. die klinken - ondanks eenzelfde, vrij eenvoudig basisopzet - verrassend gevarieerd. opener 19.46 (getiteld naar de duur van de track) vertrekt vanuit een heerlijk grauwe en ruwe gitaaraanslag waarover tal van ijle, dromerige klanken zweven. ondanks een nogal eendimensionale beweging klinkt dit eerste nummer dat mooi uitsterft, erg levendig. 19.21 broedt voort op de dromerige middentoon van zijn voorganger en ontwikkelt daarin een wijd spectrum van diepe zoemgeluiden, hoge flangereffecten en penetrante tonen. langzaam schiet dit krachtig ontwikkelend moment regelmatig met stevige uithalen de hoogte in als een gespannen touw dat soms stevig wordt geroerd. felle ruis, piepende klanken en ondergrondse halo's zorgen voor een industrieel, bijna demonisch karakter dat bij momenten zelfs agressief kan genoemd worden. afsluiter dead wisdom klinkt zowaar nog grimmiger. een loodzware, verstoorde basriff klinkt zelfs erg ontnuchterend en moet een steeds feller opkomende, grijze mistregen en krachtige metaalgeluiden trotseren om dit ronduit dreigend geheel te kunnen bundelen. ook hier zorgen enorm veel wentelende achtergrondgeluiden weer voor een klankspel waarin realiteit en verbeeldingszin in elkaar overgaan. een evolutie met veel effecten die meer dan een half uur lijkt te duren, lijkt zowel op drie minuten gepasseerd als een hele dag te duren.
i'm one of these monsters numb with grace toont een geëvolueerde fear falls burning. de man zijn oneindige, verslavende drones zijn verrijkt met bergen effecten en verstorende klanken om een industrieel geheel te bekomen dat knipoogt naar meer mechanisch werk van vidnaObmana, maar toch ook veel energie en emotie aan de dag legt. het toegevoegde sfeermoment blijkt dan ook een daadwerkelijke verrijking van deze fraai vormgegeven, minimalistisch e plaat die van zijn aanhoorders wederom een grote verdraagzaamheid vraagt.
source: kwadratuur
2006 bleek een creatief jaar te zijn voor fear falls burning, want net als zijn meer zachtmoedige tweelingbroer the carnival of ourselves, haalt ook dit album muzikale herinneringen uit deze periode boven. die klinken - ondanks eenzelfde, vrij eenvoudig basisopzet - verrassend gevarieerd. opener 19.46 (getiteld naar de duur van de track) vertrekt vanuit een heerlijk grauwe en ruwe gitaaraanslag waarover tal van ijle, dromerige klanken zweven. ondanks een nogal eendimensionale beweging klinkt dit eerste nummer dat mooi uitsterft, erg levendig. 19.21 broedt voort op de dromerige middentoon van zijn voorganger en ontwikkelt daarin een wijd spectrum van diepe zoemgeluiden, hoge flangereffecten en penetrante tonen. langzaam schiet dit krachtig ontwikkelend moment regelmatig met stevige uithalen de hoogte in als een gespannen touw dat soms stevig wordt geroerd. felle ruis, piepende klanken en ondergrondse halo's zorgen voor een industrieel, bijna demonisch karakter dat bij momenten zelfs agressief kan genoemd worden. afsluiter dead wisdom klinkt zowaar nog grimmiger. een loodzware, verstoorde basriff klinkt zelfs erg ontnuchterend en moet een steeds feller opkomende, grijze mistregen en krachtige metaalgeluiden trotseren om dit ronduit dreigend geheel te kunnen bundelen. ook hier zorgen enorm veel wentelende achtergrondgeluiden weer voor een klankspel waarin realiteit en verbeeldingszin in elkaar overgaan. een evolutie met veel effecten die meer dan een half uur lijkt te duren, lijkt zowel op drie minuten gepasseerd als een hele dag te duren.
i'm one of these monsters numb with grace toont een geëvolueerde fear falls burning. de man zijn oneindige, verslavende drones zijn verrijkt met bergen effecten en verstorende klanken om een industrieel geheel te bekomen dat knipoogt naar meer mechanisch werk van vidnaObmana, maar toch ook veel energie en emotie aan de dag legt. het toegevoegde sfeermoment blijkt dan ook een daadwerkelijke verrijking van deze fraai vormgegeven, minimalistisch e plaat die van zijn aanhoorders wederom een grote verdraagzaamheid vraagt.
source: kwadratuur
tf063, a review (10)
fear falls burning, vidnaObmana, [...] langzamerhand krijgen de vele muzikale projecten van de belgische grootmeester van de ambient-duisternis megalomane trekken. het is dan ook haast onmogelijk de talloze releases van de man bij te houden, hoewel toch duidelijk verschillende experimenten aan de grondslag liggen van elke band. fear falls burning is misschien wel het meest 'open minded' van allemaal en houdt niet enkel vast aan de wereld van industriële drones en doomgeluiden. zo blijkt toch uit the carnival of ourselves, een plaat met drie tracks die inmiddels al drie jaar geleden zijn ingespeeld.
fear falls burning hanteert op zijn eigen manier een begrip als tijd. minimale bewegingsmomenten met een organische dynamiek die een duurtijd van twintig minuten benaderen, zijn geen uitzonderingen. mogelijk daarom heeft de klankpoëet ook drie jaar gewacht om deze fraai vormgegeven cd te bundelen. 19.19 is de eerste track: een ambientsfeer waarin zwartgallige gevoelens uit het verleden zich meten met meer heldere, enigszins hoopvolle geluidsmanipulaties. met ontzettend veel lagen en details groeit dit vanuit een vaste gitaarcadans vertrekkend nummer tot een vrij overweldigende en mysterieuze kleurprent. waar aanvankelijk diepe basecho's een akelig gevoel veroorzaken dat door hoge zweefpatronen wordt gesust, eindigt 19.19 met eerder rustgevende basistonen en meer ongemakkelijke, hoge metaalklanken. 19.45 blijft duidelijk trouw aan een oorsprong uit de elektrische gitaar. een grondbeginsel met veel flanger-effecten lijkt ontleend aan shoegazermuziek maar een permanent wentelend karakter en het steeds duidelijker doorpriemen van hoge halo's creëren een eerder koud, winderig effect. and the land torn down is een extra toevoegsel en blijkt een live-opname uit een huiskamerconcert in hamburg. niet dat daar kwalitatief wat van te merken is, want de digitale manipulaties en effecten van fear falls burnings spel op ibanez of gibson les paul-gitaar zouden altijd traagheidsimprovisaties uit een studio kunnen zijn. het laatste spektakel blijkt wel minder penetrant dan zijn voorgangers. een meer oppervlakkig klankbord wisselt diepe bastonen in voor momenten van stilte en minimalisme, waardoor een erg langzame ontwikkeling
plaatsvindt.
de fotografische omkadering van leegstaande bouwvallen past perfect bij deze plaat. the carnival of ourselves vangt immers vrij opgewekt en levendig aan, maar glijdt telkens meer weg in een desolaatheid van typische fear falls burning-drones. ook nu weer weet de bezige klankmeester met beperkte inhoud ontzettend veel te vertellen, maar wie het geduld niet kan opbrengen om dit soort minimale sfeermuziek te verwerken, kan deze boot maar beter laten varen.
source: kwadratuur
fear falls burning hanteert op zijn eigen manier een begrip als tijd. minimale bewegingsmomenten met een organische dynamiek die een duurtijd van twintig minuten benaderen, zijn geen uitzonderingen. mogelijk daarom heeft de klankpoëet ook drie jaar gewacht om deze fraai vormgegeven cd te bundelen. 19.19 is de eerste track: een ambientsfeer waarin zwartgallige gevoelens uit het verleden zich meten met meer heldere, enigszins hoopvolle geluidsmanipulaties. met ontzettend veel lagen en details groeit dit vanuit een vaste gitaarcadans vertrekkend nummer tot een vrij overweldigende en mysterieuze kleurprent. waar aanvankelijk diepe basecho's een akelig gevoel veroorzaken dat door hoge zweefpatronen wordt gesust, eindigt 19.19 met eerder rustgevende basistonen en meer ongemakkelijke, hoge metaalklanken. 19.45 blijft duidelijk trouw aan een oorsprong uit de elektrische gitaar. een grondbeginsel met veel flanger-effecten lijkt ontleend aan shoegazermuziek maar een permanent wentelend karakter en het steeds duidelijker doorpriemen van hoge halo's creëren een eerder koud, winderig effect. and the land torn down is een extra toevoegsel en blijkt een live-opname uit een huiskamerconcert in hamburg. niet dat daar kwalitatief wat van te merken is, want de digitale manipulaties en effecten van fear falls burnings spel op ibanez of gibson les paul-gitaar zouden altijd traagheidsimprovisaties uit een studio kunnen zijn. het laatste spektakel blijkt wel minder penetrant dan zijn voorgangers. een meer oppervlakkig klankbord wisselt diepe bastonen in voor momenten van stilte en minimalisme, waardoor een erg langzame ontwikkeling
plaatsvindt.
de fotografische omkadering van leegstaande bouwvallen past perfect bij deze plaat. the carnival of ourselves vangt immers vrij opgewekt en levendig aan, maar glijdt telkens meer weg in een desolaatheid van typische fear falls burning-drones. ook nu weer weet de bezige klankmeester met beperkte inhoud ontzettend veel te vertellen, maar wie het geduld niet kan opbrengen om dit soort minimale sfeermuziek te verwerken, kan deze boot maar beter laten varen.
source: kwadratuur
Subscribe to:
Posts (Atom)